In Olanda l'ora canta

 "In Olanda l'ora canta" betekent letterlijk "In Holland zingt het uur".

De Italiaanse schrijver Edmondo de Amicis, uitzich in zijn reisboek over Nederland (bekend als Holland or Olanda),

Waarin hij de klanken van het carillon in Nederlandse steden beschrijft als het 'zingen van de tijd',

Een prachtig beeld van de Nederlandse cultuur en geschiedenis die door de klokken wordt weerspiegeld.

De Amicis was onder de indruk van hoe de klokkentoren, met hun carillons, niet alleen de tijd aangaven,

maar de tijd zelf leken te "zingen", waardoor de stad een eigen melodie kreeg.

Dit citaat wordt vaak aangehaald in discussies over de rol van carillons en klokken in de Nederlandse stedelijke cultuur

Na een korte loopbaan in het leger wijdde De Amicis zich aan de letteren.

Hij had vrij snel succes met korte verhalen over het soldatenleven en een aantal reisboeken, onder andere ook over een reis door Nederland: Olanda (1874).

De Amicis schreef in helder, ongedwongen proza, waarmee hij een soort tegenhanger werd van Gabriele D'Annunzio.

Hij is op zijn sterkst in het tekenen van de ‘gewone mens’, meestal types uit de provincie.

Zijn glimlachend optimisme, gezond verstand en onheroïsche middelmatigheid spraken de burgerklasse van die tijd bijzonder aan.

Het werk dat De Amicis beroemd maakte, Cuore ('Hart', 1886), gold lange tijd als hét basisboek voor de geestelijke vorming van het Italiaanse kind.

Achter een eenvoudig verhaal gaan sterk moraliserende, pedagogische tendensen .

Het boek werd een internationaal succes en werd later ook diverse malen verfilmd.

In de zeventiger jaren werd er een 52-delige Japanse tekenfilmserie van gemaakt.