Verloren voelen

 Verloren voelen omdat je je intuïtie kwijt bent, is alsof je in een bekend landschap loopt, maar zonder een kaart of richting. Vroeger kon je eenvoudig beslissingen nemen door simpelweg naar je gevoel te luisteren. Je wist wanneer iets klopte, wanneer je een stap vooruit moest zetten of juist even moest wachten. Maar nu lijkt die stille innerlijke stem, die je altijd leidde, verdwenen te zijn. Je twijfelt bij elke beslissing, of het nu groot of klein is, en je raakt verstrikt in eindeloze gedachten en overanalyses.

Intuïtie is die zachte kracht die ons helpt in contact te blijven met onszelf en de wereld om ons heen. Wanneer je dat kwijtraakt, lijkt het alsof je grip verliest op wie je bent. De wereld voelt harder aan, rationeler, en je vraagt je af waar dat natuurlijke vertrouwen in jezelf is gebleven. Het kan zelfs zijn dat je je overmatig afhankelijk voelt van de meningen en adviezen van anderen, omdat je eigen innerlijke kompas niet meer werkt zoals vroeger.

Het is een eenzame ervaring, want het contact met je intuïtie is iets intiems en persoonlijks. Het verliezen ervan kan je het gevoel geven dat je verwijderd bent van je authentieke zelf. Misschien merk je dat je sneller vermoeid raakt, omdat het leven nu voelt als een constante worsteling van 'goed' en 'fout' beslissen, zonder de zekerheid die intuïtie ooit bood.

Maar wat betekent het eigenlijk om je intuïtie kwijt te zijn? Misschien heb je jezelf verloren in de drukte van het dagelijks leven of in verwachtingen van anderen.

De weg terugvinden naar je intuïtie betekent niet dat je iets groots of ingrijpends hoeft te doen. Tijdens mijn sessies gaan we op zoek naar die innerlijke ruimte waarin je gevoel weer gehoord kan worden. We gaan opnieuw leren vertrouwen op je eerste gevoel, op dat subtiele knagende gevoel dat ergens diep van binnen schuilt. Het kan tijd kosten, en het vraagt oefening, maar je intuïtie is er nog steeds , ergens onder de lagen van zorgen en gedachten wacht het geduldig om opnieuw met je te verbinden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster