Er komt een moment waarop je voelt dat iets in jou langzaam dof wordt

Er komt een moment waarop je voelt dat iets in jou langzaam dof wordt.
Niet omdat jouw licht minder is, maar omdat je het te lang hebt laten branden voor mensen die het nooit echt hebben gezien.

Je hebt gegeven, nog eens gegeven, en zelfs op dagen dat je zelf bijna omviel, vond je tóch nog een sprankje warmte om uit te delen. Het zit in je natuur. In je hart. In dat zachte stuk van jou dat altijd hoopt dat de ander het op een dag wél zal teruggeven.

Maar goedheid is geen uitnodiging om over je grenzen heen te lopen.
Loyaliteit is geen vrijbrief om jou als vanzelfsprekend te zien.
En jouw licht, dat prachtige, eigenzinnige, heldere licht, hoort nooit te worden uitgeblazen door handen die het niet koesteren.

Je mag stoppen met jezelf kleiner maken om iemand anders groter te laten lijken.
Je mag de deur sluiten voor wie alleen komt wanneer het hen uitkomt.
Je mag kiezen voor jouw rust, jouw kracht, jouw toekomst.

Want de waarheid is: mensen die misbruik maken van je zachtheid, zijn bang voor de kracht die daaronder schuilt.

En die kracht… die is van jou.
Altijd al geweest.

Laat niemand jouw vuur dimmen omdat zij hun eigen schaduw niet kunnen dragen.
Sta op, adem diep in, en herinner jezelf eraan:

jouw licht is niet bedoeld om te pleasen, maar om te stralen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster