Achter de luiken
Achter de luiken
dat ene stille momenttoen de zon verduisterde
maan en sterren zwegen
was het leven ongekend
in kille duisternis verzakt
zwevend door de dagen
omgeven door een waas
onbereikbaar voor woorden
afstand nemen van vragen
gewoon er even niet meer zijn
een robot gevoel nam bezit
emoties strak uitgebannen
en toen, toen was alles voorbij
begon de ongekende zware rit
om een eigen weg te vinden
zonnewarmte werd voelbaar
er twinkelde soms een ster
de maan gaf soms een knipoog
en de robot was innerlijk klaar
luiken werden langzaam opgetrokken
het zwarte gat werdt volgegooid
met overstromende woorden
dat ging door soms dag en nacht
hele vellen werden volgestrooid
met woorden die niet spreken konden
toch, de toon werd lichter
de lucht is nu echt weer blauw
briesjes fluisterden zacht het oor
alleen leef ik nu veel gerichter
voel de zon en smaak de dauw
Reacties
Een reactie posten