Achter de luiken

 Achter de luiken

dat ene stille moment
toen de zon verduisterde
maan en sterren zwegen
was het leven ongekend
in kille duisternis verzakt

zwevend door de dagen
omgeven door een waas
onbereikbaar voor woorden
afstand nemen van vragen
gewoon er even niet meer zijn

een robot gevoel nam bezit
emoties strak uitgebannen
en toen, toen was alles voorbij
begon de ongekende zware rit
om een eigen weg te vinden

zonnewarmte werd voelbaar
er twinkelde soms een ster
de maan gaf soms een knipoog
en de robot was innerlijk klaar
luiken werden langzaam opgetrokken

het zwarte gat werdt volgegooid
met overstromende woorden
dat ging door soms dag en nacht
hele vellen werden volgestrooid
met woorden die niet spreken konden

toch, de toon werd lichter
de lucht is nu echt weer blauw
briesjes fluisterden zacht het oor
alleen leef ik nu veel gerichter
voel de zon en smaak de dauw

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster