Ik ben uitgerekt als een klein pakketje

 Ik ben uitgerekt als een klein pakketje, strak gewikkeld in een zachte katoenen doek... en plotseling nam de stilte de kamer over. Ik heb dit ooit meegemaakt - jaren geleden, met je moeder. Ik herinner me de ronding van haar kleine wangen, hoe haar tranen zouden verdwijnen als ik zong. Destijds geloofde ik dat mijn hart de grenzen had bereikt van wat het kon bevatten. En toen kwam jij. En de liefde verdubbelde — stilletjes, diep, zonder waarschuwing. Ik zie haar in jou—haar lach, haar koppig gefronste wenkbrauwen, de manier waarop je hand zich om mijn vinger wikkelt, net zoals zij dat deed. Maar er is iets anders. Iets gloednieuws en fris. Wanneer ik je wieg, voelt het alsof de tijd zichzelf vouwt. Alsof al die jaren, dat racen, dat zorgen maken, dat bouwen... ik hierheen geleid ben. Op dit exacte moment. In die stoel. Met dit kleine wonder dat op mijn borst slaapt. Je noemt me bij die naam die alleen jij me kunt geven. En als ik het hoor, voel ik me niet oud — ik voel me vereerd. Je vertraagde me. Wachtte. Je herinnerde me eraan dat een dag niet groots hoeft te zijn om kostbaar te zijn. Dat de mooiste dagen soms de eenvoudigste zijn: die van plakkerige handen, late nachtverhalen, gekke lachbuien onder de lakens. Je mama maakte me tot ouder. Maar jij... jij maakt me tot iets nog magischer. Je maakte me grootouder. En grootouder zijn is twee keer liefhebben — Eén keer voor je kind, En de ander, met alle tederheid van de wereld, Voor je eigen kleinkind.