Leef alsof het je laatste dag is

 Leef alsof het je laatste dag is.

Het lied dat iedereen wel kent. Het wordt vaak op festivals gedraaid.
Er wordt meegezongen vanuit volle borst. Vooral met een paar alcoholische drankjes achter de kiezen wordt het volume harder.

Want iedereen leeft op dat moment.
Iedereen wil op dat moment genieten.

En het is op dat moment ook lekker.
Lekker leven. Genieten met een grote G.

Tegen mij werd vaak gezegd: ga eens lekker leven. Geniet er toch eens van. Je blijft hangen in het verleden.

En ik leefde. Ik deed mijn ding. Maar ik had altijd zo geleefd als op die festivals.
Alleen de zwaarte van het leven was altijd voelbaar in de onderlaag.
De onrust was altijd stilletjes aanwezig.

Niet hard genoeg om er iets mee te hoeven, maar ook niet rustig genoeg om richting te hebben.

Wat er niet werd gezien, was dat ik juist die onrust aan het ontdekken was.
Ik had altijd mijn leven geleefd, mijn vrijheid ervaren en toch gevangen gezeten.

Altijd moeten feesten en sjansen om me fijn te voelen.

Pas toen ik echt durfde te gaan voelen, ontstond er iets anders.
Alles wat af en toe was aangeraakt, kwam nu heel hard binnen.
Pijn, verdriet, angsten. Ze waren opeens aanwezig.

Rauw, soms als te veel. En voor de buitenwereld leek het alsof ik verdronk.
Maar wat er gebeurde, was dat ik eindelijk leerde zwemmen zonder bandjes.

Dat “lekker leven” was fijn, maar totaal uit verbinding met mezelf.
Maar alleen met mezelf verbinden was ook niet de manier.
Want die “me” en die “zelf”, en vooral mijn “ik”, waren nog hopeloos aan het zoeken.
Die wilde thuiskomen, maar er was niemand die de deur opende.

Pas toen dat gebeurde, veranderde er weer iets.
Van lekker leven naar lekker zweven,
en van lekker zweven naar zakken in het lekkere leven.

Lekker leven gaat niet om doen. Het is niet uit volle borst meezingen met een lied en de volgende dag niet weten met wie je gezongen hebt.

Lekker leven is je verwonderen over het leven.
Juist die angsten, pijnen en alles wat vastzit aankijken.
Dan ontstaat er een nieuwe beweging.
Er ontstaat ruimte.

Die ruimte behoedt jou niet voor pijn of angst, maar verbindt jou met het leven dat er al is.

Dan ontstaat creatiekracht.
Wanneer merkte jij dat “lekker leven” niet meer genoeg was?