Sommige moeders zijn nooit écht moeder geworden

 Sommige moeders zijn nooit écht moeder geworden.

Ze zijn gewoon ouder geworden.

Vanbinnen zijn ze nog steeds dat bange, gekwetste, behoeftige kind dat voortdurend bevestiging, geruststelling, aandacht of bewondering nodig heeft.

En dat verandert alles.

Als je dit inziet dan begrijp je waarom jij als kind altijd rekening moest houden met háár emoties.

Waarom jij degene was die (emotioneel) voor haar moest zorgen, die háár moest kunnen begrijpen, die zich moest aanpassen of die moest zwijgen.

Waarom er geen ruimte was voor jouw emoties, jouw angsten en jouw (emotionele) behoeften.

Een narcistische moeder heeft nooit geleerd zichzelf te dragen.

Dus verwacht ze — bewust of onbewust — dat haar kind háár emotioneel opvangt.

Dat is waarom zoveel kinderen van narcistische en emotioneel immature ouders zich vandaag uitgeput voelen.

Omdat ze voortdurend afgestemd zijn op de emotionele behoeften van hun ouders.

Omdat ze daarvoor zichzelf moeten wegcijferen.

Omdat ze daarvoor hun eigen emoties en behoeften naar het achterplan moeten duwen.

Omdat ze zelf nog steeds hopen op liefde, erkenning of veiligheid die ze nooit hebben gekregen.

Het pijnlijke is:

je moeder zag er misschien volwassen uit…

maar emotioneel was jij het die háár moest bemoederen.

En dat laat diepe sporen na.