Een vraag die me nog steeds fascineert
Een vraag die me nog steeds fascineert:
Wat gebeurt er eigenlijk met ons lichaam als de constante stress eindelijk ophoudt?
Onlangs meldde een vrouw dat haar decennia lang aan psoriasis bijna verdween na de breuk. Plotseling kon ze oorbellen verdragen waarvoor ze eerder allergisch was. Zelfs muggenbeten zouden nu aanzienlijk minder ernstig zijn.
Natuurlijk betekent dit niet automatisch dat elke fysieke aandoening door psychologisch stress veroorzaakt wordt. Het menselijk lichaam is niet zo simpel.
Toch vind ik dergelijke observaties opvallend.
Omdat moderne stressonderzoek aantoont dat ons zenuwstelsel, ons hormoonstelsel en ons immuunsysteem nauw verband houden. Degenen die jaren of decennia in een staat van waakzaamheid leven, voortdurend verwachtingen van conflicten, zichzelf moeten rechtvaardigen of de volgende aanval vrezen, belasten niet alleen hun geest. Het hele organisme is in een constante staat van nood.
Veel mensen die een breuk hebben meegemaakt melden veranderingen die ze amper kunnen geloven. Ze slapen beter. De spijsvertering kalmeert. Chronische spanning laat zich achter. Migraines worden minder frequent. Huidproblemen verbeteren. Het hart slaat niet langer af. Constante innerlijke onrust verdwijnt geleidelijk. Sommigen melden zelfs dat ze aanzienlijk minder ziek worden.
Ik vond het ontdekken van dit feit adembenemend hoeveel energie mijn eigen lichaam had om simpelweg te overleven.
Heb jij ook fysieke veranderingen gemerkt na een breuk of na het einde van een giftige relatie?
Reacties
Een reactie posten