Een kind dat niet goed wordt behandeld

 Een kind dat niet goed wordt behandeld, verliest zijn liefde niet voor zijn ouders. Het verliest de liefde voor zichzelf. En precies daar gaat het mis.

Want kinderen denken niet na over gedrag, ze voelen wat er gebeurt. En als wat ze voelen afwijzing is, spanning, afstand of onveiligheid, dan trekken ze geen conclusies over hun ouders. Ze trekken conclusies over zichzelf.

Er klopt iets niet aan mij; dat is hoe het begint.

Als iets wat zich langzaam nestelt, in hoe je naar jezelf kijkt. In wat je wel en niet durft te voelen. En in de overtuiging dat je te veel bent, of juist niet genoeg. En dat neem je mee.

In relaties waarin je blijft geven, ook als je niets terugkrijgt. In situaties waarin je jezelf kleiner maakt om maar geaccepteerd te worden. En i het steeds opnieuw aanpassen, zonder dat je nog precies weet waar je jezelf bent kwijtgeraakt.

Want zelfafwijzing is niet iets waar je mee geboren wordt. Het is iets wat je leert, zonder dat je het doorhebt.

Als je keer op keer hebt gevoeld dat jouw emoties niet welkom waren, dat jouw verdriet te groot was, of dat jouw behoeften te lastig waren, dan ga je jezelf aanpassen; omdat je als kind afhankelijk bent van verbinding.

En als die verbinding onder druk staat, kies je niet voor jezelf. Dan kies je ervoor om erbij te blijven horen.

Maar ergens blijft er iets in je bestaan dat weet hoe het eigenlijk hoort te voelen. En daar kun je naar terug. Niet door te doen alsof het er niet was, en ook niet door het goed te praten, maar door er eindelijk bij stil te staan. Door dat deel in jezelf niet langer te corrigeren of weg te duwen, maar serieus te nemen.

Door te zien dat je niets verkeerd hebt gedaan. Dat je was wie je was, met alles wat je voelde. En dat dat altijd al genoeg was. Daar begint iets te verschuiven, omdat je niet langer tegen jezelf werkt, maar langzaam weer naast jezelf gaat staan.

Ben jij ook aan het thuiskomen bij jezelf?