En als ik dan
En als ik dan
naar binnen treedtluisterend naar muziek
is het even dat ik vergeet
dat de pijngeest deze nacht
weer volop langs is geweest
zwijgen is geen optie meer
want stap voor stap voel ik
steeds vaker weer de onmacht
van traag wegvloeiende kracht
steeds ijverig ver weggestopt
nu de stap wordt belemmerd
staat gelukkig in de gang
mijn gouden koets altijd gereed
en onder innerlijk gezang
sjees ik verder over pad en veld
dit malle mens dat praat
met de bomen en hun bewoners
woorden komen als stilteconcert
waarvan de vorm onzichtbaar is
maar vogels het gemis vervangen
de zon haar warmte openstelt
voor dit toch aparte persoontje
dan stromen mijn ogen vol
met wat de natuur mij verteld
in mijn hart buitelt een clowntje
het heft nog net niet zijn vinger
tegen het soms opstandig brein
het is fijn om dat zo te houden
tja mijn gouden koets en ik
zijn onlosmakelijk verbonden
Reacties
Een reactie posten