Regenboog Boodschap

 Je mag jezelf meer de ruimte geven. Zodra je erkenning geeft aan wat er leeft in jou, en dat er helemaal mag zijn, ontstaat er rust. Probeer je het uit de weg te gaan of te controleren, dan neemt de onrust het over en sleurt je alle kanten mee op. Als een jengelend kind wat door de boze, ongeduldige ouder aan de hand wordt meegesleurd.

Het deel wat in jou om aandacht vraagt, heeft alleen maar Liefde nodig. Vanuit dit deel ben je altijd gewend geweest om te bewegen, maar ook om vanuit te reageren. Alle geheelde delen zijn inmiddels geïntegreerd en zo blijft de verwonding op de voorgrond. Iedere keer wanneer de wond wordt aangeraakt, voel je de pijn weer.
In plaats van de wond liefdevol te verzorgen, zodat zij rustig kan helen, is er een bescherming omheen ontstaan. Alsof er een groot terrein is met in het midden een kwetsbare plek.

Om te voorkomen dat iemand daar ooit nog bij kan komen, staat er een waakhond aan de poort. Dag en nacht is hij alert. Bij ieder geluid slaat hij aan, bij iedere onbekende schiet hij in de verdediging. Niet omdat hij wil aanvallen, maar omdat hij koste wat kost wil voorkomen dat iemand de kwetsbare plek bereikt.

De waakhond is niet je vijand. Hij doet precies waarvoor hij ooit is neergezet: beschermen. Alleen ziet hij geen verschil meer tussen werkelijk gevaar en een liefdevolle bezoeker. Daardoor houdt hij niet alleen pijn buiten, maar ook de Liefde die de wond juist zou kunnen helen.

Werkelijke heling begint niet met het wegsturen van de waakhond, maar met hem te bedanken voor zijn trouwe dienst. Pas wanneer hij voelt dat de wond niet langer alleen beschermd hoeft te worden, maar veilig verzorgd mag worden, kan hij zijn waakzame houding loslaten. Dan gaat de poort langzaam open en krijgt Liefde eindelijk de ruimte om binnen te komen en te helen wat al zo lang om aandacht vraagt.