Regenboog Boodschap

 Momenteel ontvouwt zich een enorm thema in mijn leven. Zowel bestaansrecht als veiligheid rammelen aan mijn deur. Van beiden heb ik lange tijd last gehad, maar gelukkig krijgt het steeds meer bodem. Het op de vlucht slaan of shit uit de weggaan, ik wil het niet meer. Ik wil leren te blijven staan en de veiligheid in mij op te zoeken wanneer ik die nodig heb.

Als baby was ik niet gepland. 
Waar ik als kind vaak buitengesloten heb gevoeld, is daar de laatste jaren behoorlijke verandering in gekomen. Mijn moeder draaide als een blad aan de boom en betrok mij overal bij. Zo kon ik mijn plek weer innemen in het familiesysteem.

Toch deed een groot geheim, wat mijn tante lang bij zich heeft gedragen en pas geleden verteld, de boel flink opschudden. Mijn moeder heeft geïnformeerd naar abortus toen ze mijn aanwezigheid ontdekte. Niet besproken met mijn vader en dat adviseerde de huisarts haar wel om te doen.
Mijn vader heeft zich hard gemaakt voor mij. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik toch nog geboren werd.

Ook al was ik flink van slag na het horen van dit verhaal: ik besef mij wel dat dit het moment was waarop ik het kon ontvangen. Wanneer dit eerder was gebeurd, had het nog veel meer omver gehaald.
Maar, het heeft ook ontzettend veel verduidelijking gebracht. Nu snap ik waarom ik mij zo buitengesloten voelde. Waarom ik vaak op mezelf was. Waarom mijn familie meer op afstand stonden. Maar ook waarom ik altijd zo boos ben geweest……

Langzaamaan daalt het in. 

Mijn moeder zei mij op mijn verjaardag: ‘Het is altijd de bedoeling geweest dat je niet geboren zou worden’. Uiteraard krijgt deze boodschap een heel andere lading, maar ik put er ook kracht uit. Wat een doorzetter ben ik toch altijd en dat is soms een kracht en soms een valkuil.