Als alleen liefde je had kunnen redden

 Als alleen liefde je had kunnen redden, had je eeuwig geleefd.

Ik had bergen verzet, oceanen leeggedronken en met de sterren zelf onderhandeld om je hier te houden.
Het spijt me dat ik de tijd niet kon stoppen, de ziekte niet kon stilleggen of de jaren die als zand door onze vingers glipten ongedaan kon maken.
Het spijt me dat mijn handen, die je met alle tederheid van de wereld vasthielden, je niet konden beschermen tegen het onvermijdelijke.
Ik wou dat ik mijn eigen leven met het jouwe had kunnen wisselen, mijn adem had kunnen ruilen voor jouw hartslag, de wrede regels van het universum had kunnen herschrijven.
Je verdiende meer dan deze wereld kon geven – meer dan mijn hulpeloze afscheid, meer dan de beperkingen van de geneeskunde, meer dan de wrede finaliteit van een laatste aanraking.
Vergeef me voor alles wat ik niet kon doen, ook al weet ik dat jouw liefde nooit om wonderen vroeg. Het vroeg alleen maar dat ik er altijd zou zijn... en ik was , tot het einde, net zo gebroken en dankbaar tegelijk net als de dag dat jij mij koos.