Bloemen Boodschap

 Vergeven doe je voor jezelf, niet voor de ander.

Vaak zie ik dat mensen in verbittering en kwaadheid blijven zitten en het verleden niet kunnen vergeven. Natuurlijk, het is verschrikkelijk wat sommigen onder ons meemaken. Bijvoorbeeld zware mishandeling, geestelijk of fysiek. Maar wat als je niet kunt vergeven? Je blijft constant in kwaadheid en verbittering zitten. Wat er in je leven is gebeurd, hou je vast, en dat herhaalt zich in je denken; het verleden heeft je in de macht.

Is het de bedoeling dat je hieronder blijft lijden tot aan je honderdste?

Voor mijn gevoel is dat niet de bedoeling.

Ik roep natuurlijk niet zomaar iets, ik ben een ervaringsdeskundige en weet wat lichamelijke en geestelijke mishandeling is. Ik heb dit verwerkt door er veel over te praten en de emoties te accepteren die erbij horen. Wat kan ik hiervan leren en waarom is dit gebeurd? Zelf heb ik het gevoel dat mijn ziel bepaalde ervaringen op wil doen.

Waarom is het gebeurd dat ik geestelijk en lichamelijk mishandeld ben? Hoe stond ik zelf in het leven? Was ik wel trots op mezelf? Hield ik van mezelf? Was ik een onzekere vrouw? Wist ik eigenlijk wel hoeveel ik waard was?

Het antwoord is nee, ik was een onzekere vrouw en kon niet voor mezelf opkomen zoals het behoort te zijn. Ik handelde in angst en was bang om de ander te verliezen, bang dat ik alleen zou komen te staan. Totdat ik er toentertijd achterkwam dat mijn man een ander had. Ik was op het laatst van mijn zwangerschap; mijn beslissing was overduidelijk: dit kon ik niet accepteren, zij mocht hem hebben.

Natuurlijk, op dat moment weet je het even niet meer. Maar eigenlijk had ik veel eerder voor mezelf moeten beslissen om niet in deze relatie te blijven. Ik werd niet behandeld zoals het behoort te zijn. Ik heb het zelf laten gebeuren omdat ik mezelf niet waardevol genoeg vond en in angst handelde.

Het mooiste geschenk van de wereld werd drie weken na de breuk geboren: een prachtige dochter. Op dat moment kon ik het niet vatten en het geen plekje geven, maar eigenlijk had hij me bevrijd van een man die alcoholist was en niet met mij omging zoals het behoort te zijn.

Jaren later kwam ik bij mijn verwerking. Ik was altijd gewend om door te gaan en te overleven. Eerst dacht ik altijd: hij is fout, natuurlijk is dit niet wat je wilt. Ik ging mezelf steeds beter leren kennen en kwam erachter dat ik eigenlijk, toen ik jonger was, op stoerdere mannen viel. Ik had ook voor hem gekozen; hij mocht mij wat leren op zijn manier.

Ik ben mezelf gaan vergeven voor die keuze. Dit was nodig in mijn leven om de vrouw te worden die ik nu ben. Ik heb hem vergeven en kan nu met heel veel zachtheid naar hem kijken.

Vergeven gaat niet zomaar; daar is tijd voor nodig, maar het is zo belangrijk om te vergeven. Anders houdt je verleden je constant in de macht, en dat kan voor mijn gevoel niet de bedoeling zijn. Hij heeft me onbewust geleerd om naar mezelf te kijken; daarom had ik deze man nodig om te ontdekken wat ik waard ben.

Daar ben ik me nu ook heel bewust van. Ik ben dankbaar voor deze leerweg en dankbaar voor deze man. Hij heeft me veel geleerd; hij had natuurlijk ook zijn goede kanten, maar ook hij kon niet anders op dat moment.