Playing for Time - Review

 Vrouwelijke gevangenen in een nazi-concentratiekamp (Auschwitz) werden van de dood gespaard in ruil voor het spelen van muziek voor hun bewakers.
_____________

Review:

Een ongelooflijk en aangrijpend waargebeurd verhaal over Fania Fenelon (Vanessa Redgrave), een klassieke pianiste en zangeres uit Parijs, die tijdens de nazi-bezetting wordt gearresteerd vanwege haar steun aan het Franse verzet. Nadat ze naar het concentratiekamp Auschwitz is gestuurd, wordt ze herkend als een beroemde muzikante en wordt ze lid van het volledig vrouwelijke orkest van het kamp, ​​dat gedwongen wordt muziek te spelen voor hun beulen. Hoewel de groep, onder leiding van dirigent Alma Rose (Jane Alexander), een hechte band smeedt, neemt de spanning van het spelen voor hun kwelgeesten toe. Op deze duistere plek kan alleen de liefde tussen hen hen redden!
Een indrukwekkende en buitengewone film van 150 minuten die de hel van de vernietigingskampen in Auschwitz laat zien. Gebaseerd op het gelijknamige autobiografie van Fania Fénelon, "De muzikanten van Auschwitz", vertelt deze film het aangrijpende en indrukwekkende verhaal van Fania, een Joodse gevangene die tijdens de Tweede Wereldoorlog de leiding had over het orkest in het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. De cast bestaat uit bekende namen, maar de personages zijn hier veel authentieker en geloofwaardiger, en het acteerwerk is van een veel hoger niveau. Iedereen lijdt onder de verschrikkelijke omstandigheden in het concentratiekamp. De casting is ronduit magnifiek, met twee topactrices: Vanessa Redgrave en Jane Alexander. De bijrollen worden vertolkt door een groot aantal bekende gezichten, zoals Maud Adams, Robin Bartlett, Marisa Berenson, Verna Bloom, Anna Thomson, Viveca Lindfors, Melanie Mayron, Shirley Knight, Christine Baranski (die haar debuut maakt) en Max Wright, die de rol van Joseph Mengele vertolkt, voordat hij zijn sympathieke rol in "Alf" neerzette.
Een goed werk dat in sommige opzichten doet denken aan andere essentiële films over concentratiekampen. Maar deze "Playing for Time" onderscheidt zich door zijn conceptuele aanpak en de boeiende interpretaties. Het verhaal, buitengewoon eenvoudig maar met plotselinge uitbarstingen van gruwelijk geweld, staat in dienst van de geschiedenis en niet andersom; op deze manier worden de regels van de representatie beheerd door de regisseur, die de controle heeft over zijn voorstel en precieze parameters vaststelt die de kijker moet begrijpen om de reikwijdte van de film te doorgronden. Deze "Playing for Time", over de 'Nazi-gruwel', speelt zich af in Auschwitz, een pijnlijk en verschrikkelijk vernietigingskamp waar Joden, waaronder kinderen, werden vermoord. We zien gruwelen, moorden en massamoorden op de gevangenen, maar vanuit het bijzondere perspectief van de ongelukkige gevangenen die op hun eigen orkest spelen. Dit alles wordt begeleid door een gevoelige en suggestieve muziekscore van Brad Fievel, evenals een degelijke cinematografie van cameraman Arthur Ortniz, hoewel een perfecte remastering echt nodig zou zijn. Deze indrukwekkende en sombere film werd vakkundig geregisseerd door de ervaren filmmakers Daniel Mann en Joseph Sargent (wiens naam niet op de aftiteling staat). De film raakt echter wat verstrikt in de overdaad aan binnenopnames, waardoor hij soms een quasi-theatraal stuk wordt, en hoewel de acteerprestaties over het algemeen goed zijn, wordt het verhaal wat zwaar en langdradig.
De film, die zich afspeelt tijdens de Holocaust, volgt het waargebeurde verhaal van Fania Fénelon, een Joodse muzikante die gevangen wordt gezet in Auschwitz. Vanessa Redgrave levert een ontzagwekkende prestatie als Fania, waarbij ze haar rauwe kwetsbaarheid en onwankelbare vastberadenheid perfect weet over te brengen. Redgraves vertolking is een meesterwerk, waarin ze de strijd, de pijn en de triomf belichaamt van een vrouw die vecht voor haar leven en haar kunst.
Regisseur Daniel Mann creëert meesterlijk een visueel indrukwekkende en emotioneel geladen sfeer die de gruwelen van het concentratiekamp overbrengt. De indringende cinematografie, gecombineerd met de aangrijpend mooie muziek, versterkt het gevoel van wanhoop en verlangen. De nauwgezette aandacht voor detail neemt de kijker mee naar die tijd en plaats en wekt een diep gevoel van empathie en begrip op.
De film onderzoekt de transformerende kracht van muziek en laat zien hoe Fania en haar medegevangenen hun talenten gebruiken om hun menselijkheid te behouden en troost te vinden te midden van onvoorstelbaar lijden. De beklijvende melodieën die de film doordringen, vormen een schril contrast met de gruwelijkheden die zich op het scherm ontvouwen en dienen als een bewijs van de ontembare menselijke geest en de eeuwige verbinding die muziek schept.
De bijrollen zijn ronduit buitengewoon. Jane Alexander, als Alma Rose, de dirigent van het vrouwenorkest, levert een genuanceerde en hartverscheurende prestatie. Haar chemie met Redgrave is meeslepend en toont de diepe band die ontstaat tussen twee vrouwen die weigeren hun geest te laten breken.
"Playing For Time" is een emotioneel aangrijpende film die diep ingaat op de complexiteit van overleven, opoffering en de morele dilemma's waarmee degenen die gevangen zaten in de donkerste hoofdstukken van de geschiedenis werden geconfronteerd. De film daagt de kijker uit om zijn of haar eigen opvattingen over menselijkheid te herzien en dwingt ons na te denken over wat we in zulke benarde omstandigheden zouden doen.
Het scenario, gebaseerd op de memoires van Fania Fénelon, balanceert op meesterlijke wijze de aangrijpende realiteit van Auschwitz met momenten van hoop, humor en de triomf van de menselijke geest. De dialogen zetten aan tot nadenken en laten een blijvende indruk achter op de kijker. Het scenario, in combinatie met de uitzonderlijke acteerprestaties, creëert een diepe band tussen de personages en het publiek.
"Playing For Time" is meer dan zomaar een film; het is een meeslepende ervaring die je ademloos achterlaat. Het is een aangrijpende herinnering aan de kracht van de menselijke geest en de blijvende kracht van kunst om zelfs de meest onvoorstelbare gruwelen te overstijgen. Bereid je voor om ontroerd, geïnspireerd en voorgoed veranderd te worden door dit cinematografische meesterwerk.
Naast "Playing for Time" wil ik ook andere films over concentratiekampen noemen die een belangrijke indruk hebben achtergelaten in de filmgeschiedenis: "Escape from Auschwitz" (2021) van Peter Bebjak, "Escape from Sobibor" (1987) van Jack Gold, "Triumph of the Spirit" (1989) van Robert M. Young, "The Grey Zone" (2001), "Son of Saul" (2015) van Laszlo Nemes, "For Those I Loved" (1983) van Robert Enrico, "The Tattooist of Auschwitz" (2024) van Tali Shalom-Ezer, en de beste: "The List of Schindler" (1993) van Steven Spielberg.