The Young Victoria - Review

The Young Victoria is een film uit 2009 gebaseerd op de jeugd van koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk. Het verhaal volgt haar troonsbestijging en haar huwelijk met prins Albert van Saksen-Coburg en Gotha. De film werd geregisseerd door Jean-Marc Vallée en geschreven door Julian Fellowes. De hoofdrollen worden vertolkt door Emily Blunt, Rupert Friend, Miranda Richardson en Jim Broadbent.
________________

Review:

The Young Victoria is het soort prestigieuze kostuumdrama dat gemakkelijk had kunnen teren op prachtige kostuums en mooie decors alleen, maar dankzij Emily Blunts energieke acteerprestatie stijgt de film boven het niveau van oppervlakkig vermaak uit.
Emily Blunt levert een prachtig ingetogen prestatie en portretteert Victoria niet als fragiel, maar als onervaren en stilletjes observerend. Je ziet de geleidelijke transformatie van beschermd meisje naar zelfverzekerde koningin. Het voelt authentiek aan, in plaats van theatraal.
De kern van de film is de relatie tussen Victoria en Albert. Hun romance is geen sprookje, maar een partnerschap gebaseerd op respect en intellectuele gelijkwaardigheid. De scène met de moordaanslag is een emotioneel keerpunt en versterkt hun band op een manier die eerder verdiend dan dramatisch aanvoelt.
De kennis van de ware geschiedenis – dat Victoria Albert decennia lang na zijn dood zou rouwen – geeft extra diepte aan elk teder moment. Wat begint als een coming-of-age-drama over een koninklijk gezin, ontwikkelt zich tot een verhaal over blijvende liefde.
Elegant, oprecht en ingetogen krachtig.
Blunt brengt echt vuur in de jonge koningin en weet zowel Victoria's kwetsbaarheid als pion in de politieke spelletjes van haar familie als haar verrassende vastberadenheid na haar troonsbestijging treffend weer te geven. De chemie tussen haar en Rupert Friends Prins Albert is oprecht en ontroerend; hun romance voelt verdiend aan in plaats van geforceerd, wat je niet kunt zeggen van de meeste koninklijke romances op het scherm.
Julian Fellowes' script (van vóór Downton Abbey) volgt de gebruikelijke clichés van het "jonge vrouw die aan de macht komt"-verhaal, maar de film profiteert van Jean-Marc Vallées ingetogen regie. Hij laat de acteerprestaties tot hun recht komen in plaats van alles te overspoelen met slow-motion en lange kraanopnames.
Wat deze film zo boeiend maakt voor ogen, oren en geest, is het werk van de regisseur, de cameraman, het gebruik van licht, kleur, kostuums en de manier waarop Gods voorzienigheid Zijn uitverkoren vorstin aan de macht brengt en haar in korte tijd samenbrengt met haar enige echtgenoot. Zeer ontroerend, prachtig lichtgebruik, schitterende kostuums, geweldig geënsceneerde shots en camerahoeken die het historische verhaal vertellen. De muziek wordt krachtig gebruikt op cruciale momenten.
Ik zou het geen romantische film noemen, maar eerder een zeer romantische verloving binnen de grenzen van het koningschap. Er zijn dingen die hen uit elkaar houden, en hoewel hun families sluwe motieven en doelen hebben om haar in hun greep te krijgen en haar macht naar eigen wens te grijpen. Zo stuurt de ene kant Albert en zijn broer om de prinses (en troonopvolger) te ontmoeten, met als doel haar hand te vragen en steun van Engeland te verkrijgen. Iedereen manoeuvreert sluw om haar macht te grijpen.
Albert ontmoet haar voor het eerst, al goed voorbereid en met de juiste woorden om haar te verleiden. Hij is voorspelbaar, en ze hoort en ziet de stem van haar oom erachter. Er verandert echter iets voor Albert wanneer hij gegrepen wordt door haar schoonheid, charme, persoonlijkheid en haar levensverhaal, waar hij zich sterk in kan inleven. Hij laat zijn voornemen varen en stelt zich voorzichtig open voor haar, maar zijn verlangen om haar als echtgenote te trouwen groeit in zijn hart. Hij wordt open en zichzelf. Hij mag haar niet ten huwelijk vragen, volgens de regels moet zij het aanzoek doen. Het is duidelijk dat ze zich erg tot Albert aangetrokken voelt en op veel manieren onder de indruk van hem is. Opnieuw zijn er dingen, afleidingen, plichten en mensen die hen in de weg staan ​​om hun voorbestemde huwelijk te voltrekken, maar met geduld komt het moment. Het dringt tot haar door dat zelfs zij in de weg heeft gestaan, maar nu niet meer, en ze trouwen.
Epische decors, met grootse muziek en vele zeer ontroerende momenten.
Er is een prachtig moment, waarin Albert in het begin bang is dat ze hem ten dans vraagt, iets waar hij totaal geen talent voor heeft. Maar voordat dat moment aanbrak, leerde hij het, nam hij lessen en oefende hij om haar vol zelfvertrouwen te kunnen leiden. Het moment kwam, niet omdat hij kon dansen, maar midden in het dansen van de wals, omringd door toeschouwers van het hof, is er een prachtig gechoreografeerd moment waarop hun liefde voor elkaar hen beiden diep raakt. Goed gedaan.
Ik heb een hoop details van de film weggelaten, maar het is er een die me geen moment heeft verloren.
Geweldige cast.
Heel romantisch, jazeker, maar er is ook drama, complotten en geweld, en een vleugje humor.
Dat gezegd hebbende, de politieke intriges grijpen je nooit helemaal zoals het zou moeten, en sommige bijrollen voelen aan als opvulling. Het is allemaal zeer smaakvol en goed geacteerd, maar zelden verrassend.