Schindler's List - Review

Prachtfilm met treffende muziek, bekroond met zeven Oscars, naar de gelijknamige roman van Thomas Keneally. De Duitse zakenman Oskar Schindler (Neeson) is een nazi die denkt een slaatje te kunnen slaan uit de oorlog door in Krakau een potten- en pannenfabriek te openen. Als werknemers zijn immers goedkope, Joodse dwangarbeiders beschikbaar. Het is Schindler aanvankelijk alleen om het geld te doen, maar als hij getuige is van een zuivering in het getto komt hij tot inkeer. Uiteindelijk gebruikt hij zijn hele vermogen om meer dan duizend Joden te redden.
__________

Review:

Schindler's List van Steven Spielberg wordt algemeen beschouwd als een van de krachtigste en meest noodzakelijke films in de filmgeschiedenis. Spielberg week af van zijn kenmerkende blockbusterstijl en draaide de film bijna volledig in sober, contrastrijk zwart-wit, waardoor de film de angstaanjagende directheid en het realisme van documentairebeelden kreeg. De film vertelt het pijnlijke, waargebeurde verhaal van Oskar Schindler (Liam Neeson), een ijdele, opportunistische Duitse zakenman die tijdens de Holocaust meer dan 1100 Joodse levens redde door hen in zijn fabrieken te laten werken.
Schindler's List (1993) is een tijdloos meesterwerk van de filmkunst dat een diep ontroerend verhaal combineert met een buitengewone artistieke kwaliteit. Op het hoogtepunt van zijn filmcarrière regisseert Steven Spielberg met absolute gevoeligheid en historische nauwkeurigheid een verhaal dat de gruwelen van de Holocaust op rauwe wijze weergeeft, terwijl het tegelijkertijd de menselijke capaciteit voor moed, mededogen en verlossing benadrukt. De iconische zwart-wit cinematografie zorgt voor een krachtige visuele impact die de emotie van elke scène versterkt, terwijl de uitstekende acteerprestaties van Liam Neeson, Ben Kingsley en een verontrustende Ralph Fiennes het verhaal naar een hoger niveau tillen, samen met de hartverscheurende soundtrack van John Williams. Meer dan een technisch perfecte film is deze film een ​​eerbetoon aan de menselijke waardigheid en een essentiële oefening in historisch geheugen en empathie die iedereen die hem ziet ontroert en onherroepelijk verandert.
De weergave van de bureaucratie en de economische en politieke structuur van het Derde Rijk voegt diepte toe en trekt je verder in het verhaal. Vooral omdat de vervolging en massamoorden tijdens de Holocaust al talloze malen in films zijn verbeeld. Hier voegen de mechanismen van het systeem iets nieuws toe.
Maar er ontstaan ​​twee problemen in de scène waarin de liquidatie van het getto van Krakau wordt getoond.
Het eerste is het overdreven chaotische camerawerk. Blijkbaar was het de bedoeling om de chaos van wat er gebeurde via de cinematografie over te brengen, maar naar mijn mening faalt deze aanpak hier grotendeels. De camera is zo chaotisch dat het moeilijk is om te zien wat er gebeurt. Dit maakt de scènes zelf moeilijk te volgen. Dit soort filmen verzacht de getoonde brutaliteit gedeeltelijk, maar rechtvaardigt de mate van chaos nog steeds niet. Het had iets minder heftig mogen zijn.
Het tweede probleem is de te langdurige verschuiving van de focus weg van Schindler. De film schakelt over naar huisuitzettingen, schietpartijen in ziekenhuizen en op straat, en massaal geweld. Het verhaal krijgt bijna een documentaire-achtig karakter, en voor mij creëert dit een gevoel van een onderbreking in de ontwikkeling van de verhaallijn van de protagonist. Na de tijdsprong is er onvoldoende inzicht in hoe zijn positie, zaken en houding ten opzichte van de gebeurtenissen in die periode zijn veranderd. Zijn verschijning in de sequentie verdrijft niet het gevoel dat zijn verhaallijn te lang op de achtergrond is geraakt. Dit probleem keert later niet terug.
Schindler zelf is een uitstekende keuze als protagonist. Zijn verhaal op het scherm past perfect in een Hollywood-personage-transformatie. Aanvankelijk gebruikt hij Joden als goedkope arbeidskrachten, wil hij rijk worden, veel vrouwen hebben en beroemd worden. Aan het einde van de film zijn zijn prioriteiten volledig veranderd. De transformatie is zichtbaar, tastbaar en logisch. Het is werkelijk indrukwekkend hoe goed het verhaal van een echt persoon werkt binnen de dramatische structuur van een speelfilm.
Tegelijkertijd vermijdt het scenario het zwakke en vaak ongeloofwaardige cliché van een personage dat abrupt verandert na een enkele gebeurtenis of een reeks soortgelijke gebeurtenissen. Schindlers transformatie voltrekt zich geleidelijk en voelt overtuigend aan, terwijl de redenen voor zijn verandering tot het einde onduidelijk blijven.
Liam Neeson maakt van Schindler een fascinerende maar zeer ambigue figuur, waarbij hij het cynisme van het personage lange tijd weet te behouden. Een uitstekende acteerprestatie. Zelfs voordat hij de nazi's ontmoet, bestudeert Schindler hen aandachtig met een blik die het in eerste instantie moeilijk maakt om te zeggen of deze minachting of berekening uitstraalt. Dit is een sterk element dat diepte aan het personage toevoegt en hem realistischer maakt.
De interactie tussen Schindler en zijn accountant, Stern, werkt ook buitengewoon goed. Veel ervan is gebaseerd op het feit dat ze hun doelen en prioriteiten niet direct uitspreken. Dit onuitgesproken element werkt erg goed in het scenario. Als alles wat belangrijk is expliciet zou worden uitgelegd, zouden de dialogen, de plotwendingen en de personages zelf aanzienlijk eenvoudiger en zwakker worden. Het acteerwerk in hun gezamenlijke scènes versterkt dit effect.
Het gebruik van historische locaties, waaronder de buitenkant van Schindlers fabriek en de poorten van Birkenau, versterkt het realisme en de onderdompeling in het nazitijdperk. Voor mij vermindert het zwart-witformaat de schok van het bloedvergieten, terwijl het de tragiek van wat er gebeurt en de historische authenticiteit ervan juist sterker overbrengt.
Sommige scènes zijn ongelooflijk krachtig dankzij de combinatie van cinematografie, dialoog en acteerwerk.