Hulst

 Goede morgen lieve lezers, de Hulst in de Magische Geneeskunde

Al in de vroege oudheid werd aan de Hulst magische- en later ook wat niet zo verwonderlijk is heel wat geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven.

In Engeland heeft men bijvoorbeeld een heel oude remedie tegen wormen. In een bord met water werd Hulst en de topjes van het Saliekruid gelegd. De zieke moest dan met open mond over een dergelijk bord gaan zitten, zodat de wormen uit zijn mond zouden vallen.

Al heel lang kende men in Engeland het gebruik om wintervoeten met de takken van de Hulst te slaan.

Dit is een mooi voorbeeld van Hahnemann’s (grondlegger homeopathie) gedachtegang. Die zei: “het gelijke wordt door het gelijke genezen”, ['similia similibus curantur']. Dus volgens zijn principe konden de stekelige bladeren, ook stekende pijn genezen.

Een vrouw vertelde, dat haar man, die als kleine jongen uit India kwam de Dame school in Brentwood (Essex) had bezocht. Hij had haar verteld, dat jongens die last hadden van wintervoeten blootsvoets de sneeuw in werden gestuurd. Vervolgens moesten ze hun blote voeten met hulstbladeren slaan.

Een meisje van twaalf jaar (Swansea, Glam.) zei nog in 1955 dat men wintervoeten moest behandelen door te prikken met hulstbladeren en dat men daarna in de sneeuw moest gaan wandelen.

Oude moerasbewoners ('fenmen') uit Cambridgeshire beweerden dat het wrijven met hulstbladeren op de benen goed was tegen een aanval van koorts.

Zo beschrijft een kruidenboek uit de zestiende eeuw, dat een afkooksel van hulstbladeren of in suiker geweekte hulstbessen op de zij gesmeerd een goede remedie is tegen steken.

Al in de vroege oudheid, werden Hulstbladeren aangewend tegen hoge koorts, vooral wanneer de bladeren op een heilige dag, maar vooral op een Goede vrijdag waren afgesneden.

Het zogenaamde 'Spîsehölzli' of 'Splinterhout' bestaat uit een stukje hout dat iets meer dan een duim lang is. Dit stukje hout werd in de kerstnacht of op Goede vrijdag om middernacht afgesneden, onder het aanroepen van de Heilige Geest, God de Vader en de Zoon. Ook degene die een ‘Spîse’ houtsplinter in de hand heeft zitten, bestrijkt de pijnlijke plaats met dit stukje hout en bindt het hout tegen zijn pols of hangt het aan zijn hals, zodat de wond niet zou gaan etteren.

Ook wratten werden soms op deze manier met dit zogenoemde 'splinterhout' bestreken en verdreven.