The Witcher Season 4 Review

 Het verhaal begint met Geralt van Rivia, kroonprinses Cirilla van Cintra en de kwartelf-tovenares Yennefer van Vengerberg op verschillende momenten in de tijd. Gedurende het eerste seizoen worden vormende gebeurtenissen verkend die hun karakters bepalen, voordat ze uiteindelijk samenkomen in één tijdlijn.

Geralt en Ciri zijn voorbestemd voor haar geboorte, toen hij haar onbewust als beloning voor zijn diensten opeiste door een beroep te doen op "de Wet van de Verrassing". Nadat de twee elkaar eindelijk ontmoeten, wordt Geralt de beschermer van de prinses en moet hij haar helpen en tegen haar verschillende achtervolgers vechten om te voorkomen dat haar Oude Bloed en krachtige magie voor kwaadaardige doeleinden worden gebruikt en om Ciri en hun wereld te beschermen.

Het vierde seizoen van The Witcher is nu te zien op Netflix en markeert een sterke terugkeer voor de epische fantasy-serie van de streamingdienst. Dit is het eerste seizoen met Liam Hemsworth als de gemuteerde monsterjager Geralt van Rivia, na het vertrek van zijn voorganger Henry Cavill , en The Witcher heeft alles uit de kast gehaald om het seizoen zo goed mogelijk te maken. Dat komt mede doordat dit seizoen meer dan ooit aanvoelt als een ensemble-serie, waarin Geralts adoptiedochter Ciri (Freya Allan) en zijn geliefde, de tovenares Yennefer van Vengerberg (Anya Chalotra), elk hun eigen avonturen beleven.
_____________________

Review :

Seizoen 4 van The Witcher wordt niet verzwakt door de acteur. Hij is perfect capabel. Het probleem is dat iemand achter de camera allergisch lijkt te zijn voor stilte.
Geralt van Rivia is nooit harteloos geweest, hij is altijd beheerst geweest. Hij toont zijn betrokkenheid door te acteren, niet door uit te leggen. Dit seizoen wordt hij steeds meer richting geruststelling en emotionele helderheid geduwd, wat minder aanvoelt als groei en meer als een gebrek aan vertrouwen in het publiek.
Dit is geen probleem met zijn acteerwerk, maar met de regie. Een stillere Geralt zou het meeste oplossen. Minder woorden. Langere pauzes. Meer doen, minder controleren.
Geralt hoeft niet afgezwakt te worden. Hij moet de ruimte krijgen om zijn mond te houden.
Ik begrijp wel waarom de oorspronkelijke acteur die Geralt van Rivia speelde besloot te vertrekken en waarom hij het niet eens was met het nieuwe script. Het huidige scenario voelt onnodig vulgair en grof aan. Er wordt constant gevloekt, samen met talloze suggestieve en expliciete scènes die weinig toevoegen aan het verhaal.
Over het algemeen is de toon van de serie drastisch veranderd ten opzichte van de eerste drie seizoenen. Die eerste seizoenen waren qua verhaal, sfeer en kwaliteit mijlenver beter. Seizoen vier daarentegen lijkt zich slechts te hebben aangepast aan moderne maatschappelijke trends in plaats van trouw te blijven aan wat de serie oorspronkelijk zo boeiend maakte.
In plaats van diepgang en inhoud komt het nieuwe seizoen over als vulgair, grof, obsceen, goedkoop en uiteindelijk primitief.
De seizoenen 1-3 van The Witcher bouwden een sterke en memorabele identiteit op: duistere fantasy, mystiek, morele complexiteit en een sfeer die kijkers meesleepte in een rijke, gevaarlijke wereld. Deze seizoenen richtten zich op natuurlijke karakterontwikkeling, betekenisvolle verhaalvoortgang en een toon die authentiek aanvoelde ten opzichte van het bronmateriaal. Seizoen 4 is helaas een opvallende terugval ten opzichte van die standaard.
In plaats van het centrale verhaal en de emotionele kern tussen Geralt, Ciri en Yennefer verder uit te werken, verschuift seizoen 4 de aandacht naar identiteitsgedreven verhaallijnen en thema's die losstaan ​​van het oorspronkelijke universum. Een van de duidelijkste voorbeelden is de focus op een nieuwe lesbische relatie, inclusief een onnodige en overdreven expliciete intieme scène met een orgasme. De vraag is simpel: voegde dit iets toe aan het verhaal? Het antwoord is nee. Het komt geforceerd over en verstoort de toon op een manier die de kijker uit de kijkervaring haalt in plaats van deze te verrijken.
Ondertussen worden de elementen die de serie ooit zo krachtig maakten – sfeer, spanning, wereldopbouw, morele dilemma's en karakterontwikkeling – naar de achtergrond geschoven. Het fantasy-avontuur dat The Witcher ooit definieerde, wordt overschaduwd door scènes die weinig bijdragen aan het plot en meer aanvoelen als statements dan als verhalen. Het script lijdt onder een zwak tempo, gekunstelde dialogen en een merkbaar gebrek aan emotionele diepgang. Zelfs het acteerwerk voelt inconsistent aan, ver verwijderd van de sterke prestaties van eerdere seizoenen.
Seizoen 4 breekt scherp met de essentie van wat The Witcher wereldwijd zo geliefd maakte bij fans. Wat een episch vervolg had moeten zijn, wordt een gefragmenteerd en onsamenhangend seizoen dat zijn wortels uit het oog verliest. Het resultaat is een teleurstellend hoofdstuk dat losstaat van zijn oorsprong en fans van het eerste uur het gevoel geeft dat de serie zijn ziel kwijt is.