Downton Abbey: The Grand Finale Review

 Downton Abbey: The Grand Finale is een Brits-Amerikaanse historische dramafilm uit 2025, geregisseerd door Simon Curtis naar een scenario van Julian Fellowes.

Het is 1930. De Crawleys zijn in Londen voor "the London Season" en brengen daar een bezoek aan het theater. Robert, Cora, Edith en Bertie bezoeken de musical "Bitter Sweet" van Noël Coward, waar ook Guy Dexter een rol in speelt, de acteur die ze hebben leren kennen toen hij een film opnam op Downton Abbey (Downton Abbey: A New Era). Na de voorstelling brengt de familie backstage een bezoek aan Guy en zijn kleder, de voormalige Downton-werknemer Thomas Barrow.

De volgende dag bezoekt de hele familie het bal van Lady Petersfield (Joely Richardson). Dit bal is het jaarlijkse hoogtepunt van the London Season. Mary en Edith gaan hun baljurken ophalen en winkelen, terwijl de camera inzoomt op een krantenkop die schreeuwt: "DIVORCE IN HIGH PLACES". Op de avond van het bal zelf wordt Lady Mary bij aankomst volop gefotografeerd, maar de reden is dan nog onbekend. Tijdens het bal komt Lady Petersfield er achter dat de krantenkoppen over Lady Mary gaan - zij ligt in scheiding van haar echtgenoot Henry Talbot. Lady Petersfield is geschokt, en vraagt Lady Mary om te vertrekken. Er werden koninklijke gasten verwacht op haar bal, en die mochten zich onder geen beding in dezelfde ruimte bevinden als een gescheiden vrouw. Robert, Cora, Edith en Bertie wisten niet dat Mary in scheiding lag en schrikken vreselijk. Robert wil ook vertrekken, maar Mary wijst hem erop dat het tegen het protocol is om te vertrekken vóór de koninklijke gasten vertrokken zijn, en gaat alleen naar huis. Daar aangekomen stort Mary haar hart uit bij haar kleedster en vertrouwelinge Anna Bates, die de kranten al heeft gelezen en dus al op de hoogte is van de scheiding. Verder blijkt dat Robert, die de leiding over het landgoed Downton Abbey al min of meer had overgedragen aan Mary, ineens zijn twijfels heeft hierover. Kan zo'n groot landgoed wel geleid worden door een gescheiden vrouw?

De familie vertrekt weer naar Downton Abbey in Yorkshire, behalve Lady Mary, die in Londen blijft om haar oom Harold (Paul Giamatti) op te wachten. Hij komt naar Engeland om zijn zus Cora te bezoeken, en om de erfenis van hun recent overleden moeder, Martha Levinson, te bespreken. Harold wordt vergezeld door zijn financieel adviseur, Gus Sambrook (Alessandro Nivola). Harold heeft op zijn eerste avond in Londen een diner-afspraak, en Gus Sambrook en Mary brengen de avond samen door. Sambrook haalt Mary over het op een drinken te zetten en de twee belanden na een drinkgelag in bed. Mary heeft direct de volgende ochtend al spijt en geeft aan Anna toe dat ze dit nooit had moeten doen.

Harold en Gus reizen samen met Mary ook naar Yorkshire af. Cora heeft direct door dat haar broer Harold ergens mee zit. Hij blijkt de erfenis van Martha Levinson (inclusief Cora's erfdeel) al verspeeld te hebben door verkeerde investeringen, na adviezen van Sambrook. De Crawleys hadden Cora's erfdeel al uitgegeven aan het opknappen van alle cottages op het landgoed, en met name Robert (Lord Grantham) is witheet. Mary stelt voor om Grantham House (hun residentie in Londen, al sinds 1754 in de familie) te verkopen, maar Robert weigert pertinent. Bertie, Cora en Robert proberen uit Harold los te peuteren wáár het precies misgegaan is met het geld van Martha, en wat de rol van Sambrook hierin was, maar het blijft vaag en onduidelijk, tot frustratie van met name Robert. Sambrook heeft nog wel een oplossing: het huis van Martha in Newport verkopen om daarmee zowel wat geld binnen te halen als de kosten die Sambrook gemaakt heeft af te lossen. Met name Mary ageert hier fel tegen, wat tot gevolg heeft dat Sambrook later in een een-op-een dreigt hun affaire wereldkundig te maken. Tom Branson en zijn dochter Sybbie komen aan op Downton.

De familie bezoekt Royal Ascot. Branson loopt daar een bekende tegen het lijf, die getuige blijkt te zijn geweest in een rechtszaak in de Verenigde Staten tegen Gus Sambrook. Door een vormfout is hij niet veroordeeld, maar hij blijkt een bekend fraudeur te zijn. Branson vertelt het de rest van de familie, en Edith confronteert Sambrook, die teleurgesteld (en onverrichterzake) afdruipt. Harold voelt zich enorm schuldig en biecht alles op aan Cora. De twee beloven elkaar meer contact te houden nu hun enige link (moeder Martha) is weggevallen. Robert komt tot de conclusie dat Grantham House in Londen inderdaad verkocht moet worden. Mary vertelt Robert dat ze een appartement in Londen op het oog heeft voor wanneer de familie Londen bezoekt.

Tijdens het avondeten praten Tom en Bertie in op Robert, om hem te overtuigen dat het definitief tijd is het stokje over te dragen aan Mary. De tijden zijn veranderd, en zij zijn ervan overtuigd dat Mary's modernere inzichten beter zijn voor de toekomst van het landgoed. Robert stemt schoorvoetend in, en hij en Cora besluiten naar The Dower House te verhuizen, dat immers leeg staat sinds het overlijden van Violet Crawley (in eerdere films en de serie gespeeld door Maggie Smith).

Wanneer Cora een diner geeft op Downton Abbey en flink wat andere lords en ladies uitnodigt, blijkt hoe groot de schande is die de echtscheiding van Mary over de familie heeft afgeroepen: er is niemand die de uitnodiging aanneemt. Edith heeft een idee, en nodigt de acteur Guy Dexter uit, die op zijn beurt de grote ster Noël Coward (in deze film gespeeld door Arty Froushan) meeneemt. Edith vraagt aan Anna om ervoor te zorgen dat dit nieuws zo snel mogelijk bekend wordt bij de mensen in de omgeving. Dit lukt: Anna en Ms. Baxter (de kleedster van Cora) gaan op pad en komen in het dorp diverse bedienden van andere grote huizen tegen aan wie ze het nieuws vertellen, en binnen een dag is het bekend bij de lords en ladies die eerder de uitnodiging nog afgeslagen hadden. Uiteraard veranderen ze van gedachten en komen alsnog. Lady Manville geeft bij haar vertrek zelfs toe aanvankelijk kortzichtig te hebben gehandeld.

In Yorkshire wordt de jaarlijkse Country Fair georganiseerd. Violet was altijd de drijvende kracht, maar na haar overlijden heeft Isobel, Lady Merton, deze taak van haar overgenomen. Zij probeert het evenement te moderniseren door onder meer Daisy Parker (de assistent-kok van Downton Abbey) bij de organisatie te betrekken, maar ondervindt veel weerstand van Sir Hector Moreland (Simon Russell Beale). Het lukt haar toch om de grootste prijs die tijdens het evenement wordt gegeven te laten uitreiken door Lady Mary, die van de gelegenheid gebruik maakt om iedereen in Downton te bedanken voor hun steun.

Robert en Cora vertrekken naar het Dower House en nemen afscheid van de familie en van alle bedienden. Anna en haar echtgenoot Mr. Bates (de lakei van Robert) verhuizen met hen mee. Anna wordt hoofd huishouding en kleedster van Cora, en Bates wordt butler en lakei. Ms. Baxter, die inmiddels getrouwd is met de scriptschrijver (en voormalig Downton-lakei en leraar) Joseph Molesley, wordt de kleedster van Mary. Mrs. Patmore (inmiddels getrouwd met Mr. Mason) gaat met pensioen en gaat samen met Mason in haar cottage wonen. Daisy volgt haar op als kokkin. Mr. Carson heeft het butler-stokje overgedragen aan Andy Parker, de man van Daisy.

Edith en Bertie vertrekken weer naar Brancaster Castle, hun eigen landgoed. Edith spreekt haar vertrouwen uit in Mary, zowel als zus en als manager van het landgoed. Mary, die alleen achterblijft op Downton, denkt terug aan alle mooie momenten op Downton, en ziet in haar herinnering haar oma Violet, haar overleden zusje Sybil en haar eerste echtgenoot (en grote liefde) Matthew.

Bron: WikiPedia
______________________________________

Review :

Downton Abbey - The Grand Finale is een elegant en geslaagd afscheid. De schrijvers kozen wijselijk voor de weg van de afleiding: minder gekunstelde wendingen, meer focus op de waarheid van de personages. Centraal staan ​​de relaties en de interactie tussen sociale groepen, die de essentie van de serie vastleggen. Het werkt prachtig als een compendium, dat samenvat wat Downton Abbey al meer dan tien jaar is.
Ik ben blij dat ik hem ben gaan zien. Het is begrijpelijk dat de film is gemaakt om trouwe Downton-fans te plezieren. Er wordt een nogal zelfbewuste poging gedaan om sommige personages genoeg schermtijd te geven om ons afscheid te nemen, zodat we Anna en Mr. Bates of Mrs. Patmore en Daisy zien in korte scènes die helemaal niet relevant zijn voor het verhaal. Dat is prima, maar ik kan me bijna een producer voorstellen die met een stopwatch achter de camera staat om een ​​vakje af te vinken (oké Mrs. Crawley, we hebben je quotum bereikt).
Zelfs de overledenen verschijnen kort – Maggie Smith, Matthew en een heerlijke shot van Sybil. Jeetje, ik wou dat ze de serie niet had verlaten. De verhaallijn zelf, benadrukt in de trailer als een groot schandaal rond Mary, heeft eerlijk gezegd niet veel impact, maar ik denk dat dat ook niet is waarom Downton-fans hier zijn. Wat mij betreft zijn de waardevolle thema's een verzachting van de klassenstructuur (Robert die Carson om advies vraagt) en het virtuele einde van een eeuwenlange dienarencultuur in Groot-Brittannië.
Downton Abbey: The Grand Finale is het zeldzame soort slothoofdstuk dat niet alleen aan de verwachtingen voldoet, maar ze ook elegant overtreft. Elegant, ontroerend en soms onverwacht vrolijk, biedt het fans een rijkelijk bevredigend afscheid van een wereld die we al meer dan tien jaar koesteren.
Een van de grootste sterktes van de film is de zorgvuldige balans tussen de personages. Waar de latere seizoenen van de serie soms te veel nadruk legden op een paar personages (ja, Anna en Bates hadden hun moment in de zon), verdeelt The Grand Finale de schijnwerpers zorgvuldig. Elk belangrijk personage – boven en beneden – krijgt de tijd om te schitteren. Trouwe fans zullen zich gezien voelen, of ze nu het meest geïnvesteerd waren in Lady Mary's stoïcisme, Daisy's reis of Carsons immer waakzame trots.
Elizabeth McGovern levert in het bijzonder een van haar beste acteerprestaties als Cora Crawley. Haar scènes hebben een stille kracht en gelaagde warmte die meer geaard aanvoelen dan ooit. Haar aanwezigheid draagt ​​zoveel emotionele lading, vooral in de rustigere momenten – en het is onmogelijk om niet ontroerd te raken door wat ze op het scherm brengt.
Lady Mary's verhaallijn is een andere uitschieter. In plaats van haar persoonlijke kruispunten in melodrama te veranderen, onderzoekt de film haar keuzes met volwassenheid en nuance. Ze is nog steeds even terughoudend en fel onafhankelijk als altijd, maar er is een nieuw soort kwetsbaarheid – een die verdiend voelt. De manier waarop ze navigeert wat er komen gaat, terwijl ze de toekomst van het gezin nog steeds verankert, geeft haar personage echte diepgang en herinnert ons eraan hoe centraal ze altijd al is geweest in het hart van Downton.
De terugblik op de showbizz uit Downton: New Era met Barrow, Guy Dexter en de toevoeging van Noel Coward is een ander hoogtepunt – en prachtig uitgewerkt. Het had gemakkelijk overdreven kunnen zijn of in melodrama kunnen vervallen, maar in plaats daarvan wordt het behandeld met de elegantie en emotionele intelligentie die Downton het beste beheerst. Het is echt indrukwekkend om te zien hoe Barrow eindelijk zowel vreugde, vrijheid als een gevoel van eigenwaarde vindt in een wereld die hem dat lange tijd ontzegde. Het is het happy end dat hij verdiende – en de manier waarop de film zich ontvouwt is zowel teder als gedurfd, zonder zichzelf ooit te overdrijven of de wereld onrealistisch te laten voelen.
Visueel is het even weelderig en prachtig als altijd – elk kostuum, elke set, elk weids shot van het landgoed herinnert eraan hoe filmisch deze wereld altijd al is geweest. Maar wat je bijblijft, is het gevoel: van oplossing, van verandering, van gracieus loslaten.
Downton Abbey: The Grand Finale is niet zomaar het einde van een verhaal – het is een ode aan alle verhalen die het vertelde. Het is genereus, grappig, oprecht en ja, emotioneel. Als dit echt afscheid is, dan is het de beste soort: het soort dat je vol achterlaat.
Ik heb de film gekeken via 123Movie.
Eerlijk gezegd hoop ik heel stiekem dat het toch weer wordt op gepakt voor een tv serie die het verhaal weer verder gaat vertellen. Ik ben zo'n fan van Downton  Abbey....
Ik ben echt in het verkeerde tijdperk geboren....