Alien: Earth TV Series 2025 Review

Alien: Earth is een prequel van de originele Alien-film (1979). De serie speelt zich op aarde af in het jaar 2120, twee jaar eerder dan de gebeurtenissen in de film.
Wanneer in het jaar 2120 een mysterieus ruimteschip van Weyland-Yutani neerstort op aarde, gaat een groep soldaten op zoek naar overlevenden in het wrak. Ze stuiten op roofzuchtige levensvormen afkomstig uit verre uithoeken van het heelal. De dreiging vereist het uiterste van de reddingsploeg, die moet vechten om te overleven. Uiteindelijk moeten zij bepalen welke invloed deze ontdekking zal hebben voor het leven op aarde.

De wereld wordt geregeerd door vijf machtige bedrijven. Naast Prodigy, dat hybride robots met menselijk bewustzijn maakt, zijn dat Weyland-Yutani, Lynch, Dynamic en Threshold. Een verwijzing naar de huidige Big Tech-ontwikkelingen aan de andere kant van de oceaan?

Hoofdpersonage Wendy is het prototype van zo’n hybride robot. Ze heeft het lichaam van een volwassene maar nog het brein van een kind. Onder begeleiding van mentor Kirsh, een synth (een soort kunstmatige mens), leert de jonge Wendy haar lichaam en nieuwe vaardigheden beheersen​. Centraal in Alien: Earth staan dan ook de complexe relatie tussen kunstmatige intelligentie en menselijke emoties, waarbij de grenzen tussen mens en technologie in het jaar 2120 duidelijk steeds vager zijn geworden​.

Het verhaal van Alien: Earth begint wanneer de USCSS Maginot, een ruimteschip van Weyland-Yutani, in Prodigy City neerstort. Wendy wordt er met een groep soldaten naartoe gestuurd om de overblijfselen van het schip te onderzoeken. Aan boord ontdekken ze niet alleen duistere technologie, maar ook verschrikkelijke levensvormen die ons meteen doen denken aan de horrorwezens uit de eerdere Alien-films.

Hoe de dreiging vanuit het mysterieuze ruimteschip zich verspreidt en of de buitenaardse wezens erin slagen om door te dringen tot meer bevolkte gebieden is nu nog de vraag. Maar als deze gruwelijke wezens hun zin krijgen, zou dit wel eens het einde van het menselijk leven op aarde kunnen betekenen.

Alien: Earth bestaat uit acht afleveringen.
_______________________________
Mijn Review :
__________________________________________
Esthetiek en sfeer: Alien Earth begint met een visueel verbluffende presentatie die de griezelige, desolate sfeer van de Alien-franchise perfect weet vast te leggen. De cinematografie, het decorontwerp en de belichting zijn van topklasse en dompelen je onder in een spookachtige sciencefictionwereld die authentiek en meeslepend aanvoelt.
Sterke start, zwakke wending: De film begint sterk, met een spannende opbouw die de angst en isolatie van zijn voorgangers weerspiegelt. De sfeer is vol spanning en het voelt als een waardevolle toevoeging aan het Alien-universum, totdat het verhaal een scherpe, verbijsterende wending neemt. De introductie van kinderen in synthetische lichamen ontspoort het verhaal volledig. Wat een intrigerend concept had kunnen zijn, voelt absurd en slecht uitgevoerd, waardoor de immersie wordt verbrijzeld.
Absurde plotkeuzes: De beslissing om onervaren kinderen in een slagveldscenario te gooien is volslagen onzinnig. Deze personages, ondanks hun synthetische lichamen, hebben geen enkele training of wapens, waardoor hun aanwezigheid in spannende gevechten aanvoelt als een bizarre plotwending. Het is alsof de schrijvers het rauwe realisme dat de Alien-serie kenmerkt, vergeten zijn en in plaats daarvan hebben gekozen voor een duizelingwekkende, bijna komische opzet die de inzet ondermijnt.
Vervreemde personages: Het personage van de medic is een bijzonder dieptepunt. Terwijl chaos ontstaat en teamgenoten bruut worden vermoord, blijft hij bizar kalm, alsof hij naar een casual sportwedstrijd kijkt. Deze emotionele afstandelijkheid voelt volledig losgekoppeld van de gruwelijke gebeurtenissen om hem heen, waardoor zijn reacties schokkend en onrealistisch zijn. Het is een gemiste kans om het verhaal te baseren op menselijke belangen.
Slotgedachten: Alien Earth begint veelbelovend, met verbluffende beelden en een meeslepende sfeer, maar bezwijkt onder het gewicht van een belachelijke plotwending en slecht ontwikkelde personages. Het concept van kinderen in synthetische lichamen voelt als een gimmick die niet werkt, en de onverschilligheid van de medic draagt ​​alleen maar bij aan de vervreemding van het verhaal. Fans van de franchise zullen de esthetiek waarderen, maar de absurditeit van het verhaal maakt het frustrerend om te kijken.