Jij bent ook speciaal

 𝐓𝐑𝐈𝐆𝐆𝐄𝐑𝐖𝐀𝐑𝐍𝐈𝐍𝐆: 𝐈𝐊 𝐁𝐄𝐍 𝐒𝐏𝐄𝐂𝐈𝐀𝐀𝐋.

En jij ook trouwens! Want niemand is speciaal omdat hij op een podium staat. Niemand is bijzonder omdat hij veel aandacht krijgt. Niemand is waardevol omdat hij gekozen wordt. Mensen worden alleen speciaal omdat jíj ze energie geeft. Mensen worden speciaal omdat jij hebt besloten dat ze speciaal zijn.

De influencer. De bekende artiest. Je grote liefde of crush. Hun waarde ontstaat in jouw beleving, alleen maar door jouw aandacht. Jouw projectie. Jouw energie. En zodra je dit echt -maar dan ook echt- begrijpt, verschuift er iets fundamenteels. Dan besef je namelijk hoe kostbaar jouw energie is. Dan zie je dat jij degene bent die betekenis en waarde toekent aan iets of iemand. Veel mensen herkennen dit fenomeen vooral bij hun 'grote liefde' of hun crush. Ze maken iemand in hun hoofd groots, bijna mythisch. Terwijl als je naar de feiten kijkt, die persoon vaak heel gemiddeld is. Soms zelfs extreem op zichzelf gefocust of emotioneel onbeschikbaar. In ieder geval heel vaak: helemaal niet zo indrukwekkend als het verhaal dat jij ervan hebt gemaakt in je hoofd. Het enige wat die persoon zo speciaal heeft gemaakt, is jouw voortdurende investering (in je hoofd). Jij gaf energie. Jij gaf aandacht. Jij gaf betekenis. En daardoor kreeg die ander een podium.

Wat pijnlijk is: mensen zijn vaak bang om zichzelf speciaal te vinden. Bang om arrogant te zijn. Bang om machtbelust te lijken. Bang om “zo iemand” te worden. Want ergens heb je onbewust de overtuiging opgeslagen dat mensen die op zogenaamde podium staan (zich speciaal durven te voelen) automatisch arrogant, manipulatief of kwaadaardig zijn. Maar hier zit de verwarring: speciaal zijn heeft niets te maken met macht. Speciaal zijn heeft niets te maken met prestaties. Speciaal zijn heeft niets te maken met beter zijn dan een ander. Speciaal zijn is geen rangorde. Het is een innerlijk besluit.

En zolang jij dat besluit niet over jezelf neemt, blijf je het uitdelen aan anderen. Je blijft mensen boven jezelf plaatsen. Je blijft in machtsdynamieken hangen. Je blijft energie investeren in mensen die het als vanzelfsprekend aannemen. Om ze vervolgens een narcist te noemen. Maar je dient te gaan in zien: JIJ gaf ze het podium. Totdat je beseft: als ik iemand speciaal kan maken in mijn hoofd, dan kan ik dat ook met mezelf doen. Niet omdat je iets kunt. Niet omdat je iets hebt bereikt. En ook niet omdat je iets bezit. Gewoon omdat je bestaat. Iedereen is speciaal zonder reden. Iedereen. Op het moment dat jij jezelf dat podium geeft, verandert de spiegel. Dan trek je geen mensen meer aan die jij op een voetstuk moet zetten. En dan kun je mensen op gelijk niveau ontmoeten, in plaats van ze te verhogen of zelfs te aanbidden. Dus stap 'uit het publiek'. Haal je energie terug. Ga op je eigen podium staan. Niet om beter te zijn. Maar om gelijkwaardig te zijn.

Jij bent ook speciaal.