𝗧𝗿𝗶𝗴𝗴𝗲𝗿? 𝗢𝗳 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻𝘀 𝗼𝗽 𝘃𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱?

 𝗧𝗿𝗶𝗴𝗴𝗲𝗿? 𝗢𝗳 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗮𝗻𝘀 𝗼𝗽 𝘃𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱?

Waarom het leven soms kut voelt (of misschien wel heel vaak voor jou) en dat eigenlijk goed nieuws is..

Het leven stuurt je steeds mensen en situaties op je pad om te laten zien waar jij nog niet helemaal vrij bent. Waar je nog vastzit. Waar je nog bang bent. Waar je (brein) nog controle probeert te houden. Dit noemen we tegenwoordig ook wel "triggers". En ja die zogenaamde triggers -die vervelende manager, klootzakken van mannen, toxische wijven, op-machtbeluste idioten, achterlijke verkeersdeelnemers of gewoon je domme lelijke buurvrouw of ex- die geven je misschien oprecht een kut gevoel. Maar als je er op een andere manier naar leert kijken, wordt het ineens iets wat je helpt in plaats van tegenhoudt.

Want die trigger zegt eigenlijk dit:

“Hé lieverd, hier ben je nog niet vrij!”

Alleen dat is niet hoe we geleerd hebben om naar het leven te kijken. We leren: Die ander doet stom (zacht uitgedrukt). Waarom overkomt mij dit nou weer? Of: ik moet mezelf beschermen. En dat is logisch. Want zo werkt je brein. Je brein werkt als een soort groep beveiligers. Altijd "on the look-out" voor gevaar. Niet omdat er daadwerkelijk gevaar is, maar omdat het jou koste wat het kost ‘veilig’ wil houden. En veilig betekent voor je brein: bekend, voorspelbaar en geen risico's nemen. Dit heeft voor ieder persoon een andere uitwerking afhankelijk van hoe je opgegroeide en opgevoed bent en wat je mee hebt gemaakt in jouw jonge jeugd.

"Veilig" kan dus betekenen dat je in ongezonde situaties blijft hangen, schadelijke patronen blijft herhalen of je klein blijft houden. En daardoor dus steeds dezelfde soort mensen en situaties aantrekt, zolang het maar bekend voelt (bekend = mensen en situaties die dezelfde soort emoties/triggers creëeren als die je kent vanuit jouw jeugd). Dan denkt je brein: “Top, missie geslaagd.” Wat dus letterlijk kan betekenen dat je mensen aantrekt waardoor je, je uitgelachen of gekleineerd voelt, omdat je bijvoorbeeld heel lang gepest bent.

Maar jouw ziel? Die wil iets heel anders. Die wil vrij zijn. En dus stuurt het leven jou alles wat je nodig hebt om wakker/vrij te worden. En precies daar ontstaat het gevecht: Je brein wil controle, maar je ziel wil bevrijding. En dat voelt vaak als chaos. Deze chaos kan je beschrijven als het gevoel dat je hebt als je, je onrustig voelt terwijl je eigenlijk weet dat je niet echt iets te klagen hebt. Het gevoel dat vaak opkomt als je niks te doen hebt en het alsnog lijkt alsof er van alle kanten aan je wordt getrokken. Alsof je denkt: “Ik snap het allemaal wel, maar waarom voel ik me dan nog zo?” Precies daarom dus.

Maar… als je dit eenmaal doorziet, verandert het spel dat "het leven" heet. Want dan wordt het geen strijd meer, maar een reis. Een reis waarin je bij elke trigger vraagt: "Waar ben ik schijnbaar nog niet vrij?" En nee, dan ben je niet meteen instant verlicht. Maar je wordt wel steeds lichter en dus gelukkiger. Oprecht gelukkiger! Niet het soort geluk dat dopamine heet, dat je aanmaakt wanneer je een nieuwe designer tas of dikke auto koopt.

Dat is de bedoeling van het leven. Niet om perfect te worden (been there, done that to), maar om steeds iets vrijer te worden. Om niet meer het gevoel te hebben dat jij geleefd wordt, maar je leven te gaan leiden in plaats van lijden. Het leven is niet tegen je, het werkt met je. Echt waar! Maar jij moet bereid zijn om er zo naar te durven kijken ookal lijkt alles juist in elkaar te storten. Probeer het maar, elke keer weer.. Tot je het doorhebt.