𝗛𝗼𝗲 𝗱𝘂𝗿𝗳 𝗷𝗲 𝘇𝗼 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻?

 𝗦𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗷𝗲! 𝗛𝗼𝗲 𝗱𝘂𝗿𝗳 𝗷𝗲 𝘇𝗼 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘁𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻?

Ken je dat? Dat nare gevoel achteraf. Dat moment waarop je in in je hoofd alles terugspoelt en denkt: WAAROM deed ik dit? Dat moment dat je het liefst gewoon wil verdwijnen. Wat verwarrend is: op het moment zelf voelde het ZO logisch. Pas achteraf komt die knoop in je buik. Schaamte: voor velen een walgelijk gevoel. Het voelt vaak als afwijzing, maar het kan ook een signaal zijn.. afhankelijk van de situatie, want soms doen we nou eenmaal gewoon hele onhandige dingen. Maar wat nou als je, jezelf hebt aangeboden op een plek waar jouw diepte en echtheid of waarheid niet past?

Stel: Jij bent een diamantmet een waarde van miljoenen euro’s. De eigenaar verliest die diamant per ongeluk op een random pleintje. Iemand loopt langs, ziet de steen liggen en denkt: wauw, dit is een mooie steen. Maar deze persoon heeft nog nooit een echte diamant gezien en gaat er ook niet vanuit dat je zoiets zomaar op straat tegenkomt. Hij zit bovendien krap bij kas en denkt praktisch. Hij googelt en concludeert: het zal wel een kristal zijn. Hij brengt de steen naar een kleine juwelier in het dorp en zegt dat hij een kristal heeft gevonden en wil weten wat het waard is. De juwelier neemt dat verhaal aan. Hij gaat er geen moment vanuit dat iemand op een gewone woensdagochtend zijn bescheiden juweliertje binnenloopt met een diamant van miljoenen euro’s. Los daarvan: hij zou zo een diamant sowieso niet kunnen betalen. Dus hij kijkt niet verder. De vinder krijgt er vervolgens een paar honderd euro voor. De juwelier maakt er ringen van en een vrouw koopt zo een ring voor 100 euro. Later wordt zij aangesproken door iemand die wel verstand heeft van diamanten. De steen wordt getest. De ring blijkt dan geen kristal te bevatten, maar een diamant van 100.000 euro.

Stel nu dat die diamant al die tijd kon denken en voelen, en wist dat hij geen kristal was maar een diamant. Dan zou het niet zozeer pijn doen dat anderen het niet zagen. Het pijnlijke zou zijn dat hij steeds werd behandeld als iets wat hij niet was. En dit is precies wat bij jou gebeurt: Jij bent zowel de diamant als degene die hem aanbiedt. Elke keer dat jij jezelf aanbiedt alsof je “gewoon een kristal” bent door je diepte en waarheid af te zwakken, je verlangens kleiner te maken, je echtheid, je intelligentie, je gevoeligheid, je vermogen tot diepe verbinding, je loyaliteit in te ruilen voor aandacht of spanning loop je uiteindelijk tegen afwijzing en schaamte aan. NIET omdat jij te veel bent, maar omdat je, jezelf onder je eigen waarde aanbiedt. De schaamte zit niet in het feit dat de ander jouw diamant niet kan zien of betalen. De schaamte zit in het moment waarop jij verwacht dat iemand die zich alleen een kristal kan veroorloven, iets met een diamant kan.

We leven in een wereld waarin oppervlakkigheid vaak sneller gekozen wordt dan diepgang. Waar spanning, gemak en snelle bevestiging worden beloond, en waar weinig mensen werkelijk iets kunnen met echtheid en diepe verbinding. Dat zie je niet alleen in relaties, maar ook in vriendschappen: kiezen voor gezelligheid of tijdelijke behoeftevervulling, in plaats van voor wederkerigheid, volwassenheid, goede communicatie en echtheid/authenticiteit. Het probleem is niet dat jij een diamant bent. Het probleem ontstaat pas als jij jezelf blijft aanbieden op plekken waar alleen kristallen passen. Dus stop met jezelf kleiner maken om ergens bij te horen en goedkeuring te krijgen van kristalkopers. Think as a diamond