Verdriet is niet elke dag luidruchtig

 Verdriet is niet elke dag luidruchtig.

Soms zit het stil
in de hoek van een kamer
die je al twee keer hebt schoongemaakt,
met het gewicht van een naam
die niemand anders hardop uitspreekt.

Het komt onverwachts binnen
in de gangpaden van de supermarkt,
in de ruimte naast je 's nachts,
in momenten die gewoon zouden moeten aanvoelen
maar dat niet meer doen.

Verdriet is van iemand houden
in een wereld die volhoudt
dat die persoon er niet meer is,
terwijl je hart weet
dat die persoon niet onbereikbaar is,
alleen onzichtbaar.

Het is leren ademen
rond een gat
dat weigert te sluiten,
en beseffen dat je nooit bedoeld was
om het te vullen,
alleen om het te dragen.

Verdriet betekent geen zwakte.

Het betekent dat de liefde ergens heen moest
en nergens kon landen.

En toch
word je wakker.

Je gaat door.

Je blijft liefhebben.

Ook dat
is een vorm van moed.