Nabijheid

Nabijheid is alleen te verdragen als we onszelf zó waardevol achten dat het verlangen naar intimiteit groter is dan de angst dat onze tekortkomingen zichtbaar worden.

Waarom is het zo fijn om nabijheid te ervaren? Om dat te begrijpen, stel ik een andere vraag: zou jij willen dat degenen met wie je je leven deelt, ooit terugkijken op jullie samenzijn en zich realiseren dat herinneringen aan jou niets meer waren dan de projectie van hun eigen gedachten? Nee toch? Ik ga ervan uit dat ook jij graag écht gekend wilt worden.

Nabijheid gaat over dichtbij iemand zijn, maar hoeft niet per se intiem te zijn. Zo kunnen mensen die samen een ingrijpende gebeurtenis meemaken, zoals een natuurramp, fysiek de nabijheid van elkaar opzoeken. Het gedeelde moment verbindt hen, en de steun die ze voelen door simpelweg elkaars aanwezigheid is van grote waarde.

Ken je dat moment dat je in gesprek raakt en merkt dat je je opent? Je voelt nieuwsgierigheid opkomen, leunt iets dichter naar de ander toe en stelt vragen. Het is een ervaring van nabijheid, en het voelt goed: het begin van een positieve interactie. Sympathie – het meeleven met de ander – is vaak de eerste stap. Wanneer empathie – het invoelen van de ander – daarop volgt, ontstaat er ruimte voor intimiteit.

Hoewel nabijheid en intimiteit nauw met elkaar verbonden zijn, zit er een subtiel maar belangrijk verschil tussen de twee. Nabijheid gaat over samen tijd doorbrengen, een gevoel van vertrouwdheid en veiligheid met en bij elkaar. Intimiteit gaat een stap verder: het gaat over elkaar écht leren kennen. Je deelt je emoties en gedachten, en laat de ander jouw ware zelf zien.

Daar waar nabijheid de ruimte vult, is geen plek voor illusies. Nabijheid vraagt om aanwezigheid, maar intimiteit vraagt om moed – de moed om jezelf te laten zien.