Je verliest niet altijd mensen

 Je verliest niet altijd mensen wanneer ze weggaan; soms verlies je jezelf in een poging om ze te laten blijven. Er is een soort hartzeer dat niet ontstaat wanneer iemand wegloopt – het gebeurt lang daarvoor, in de stille momenten waarop je delen van jezelf begint te verkleinen om maar genoeg voor ze te zijn. Je verlegt je grenzen, verzwijgt je behoeften en noemt het liefde. Je begint te geloven dat als je gewoon wat harder je best doet, wat meer compromissen sluit, ze misschien je waarde zullen inzien. Maar in je poging om ze te behouden, verdwijn je langzaam – stukje bij beetje, totdat je niet meer herkent wie je bent geworden.

En dan gaan ze op een dag toch weg. Je blijft daar staan, niet alleen in rouw om hen, maar ook in rouw om de versie van jezelf die je hebt achtergelaten voor hun troost. Dat is waar niemand het over heeft – hoe het verliezen van iemand soms niet de tragedie is. Het echte verlies is het besef hoeveel van je licht je hebt gedimd om een ​​liefde te behouden die nooit bedoeld was om te blijven. Genezing begint wanneer je stopt met het najagen van mensen die je je eigen waarde doen vergeten, en je je de delen van jezelf begint te herinneren die nooit onderhandelbaar zouden zijn.

— Balt