My Life , My Blog

De uitleg per kaart is de volgende: Kaart 1: Grace en Antoinette Om je te helpen deze situatie te genezen, dien je alles eens op barmhartige wijze uit het standpunt van de ander te bekijken. Vaak snappen we niet dat anderen niet wat toegefelijker zijn, ons niet vergeven, of niet een nieuwe kans geven of ons gewoon niet begrijpen of vertrouwen. Dat komt omdat we te vaak alles vanuit ons eigen standpunt bekijken. Probeer daarom eens om de dingen vanuit het standpunt van de ander te bekijken en wees daarbij zo eerlijk mogelijk. Kaart 2: Athena Het is veilig voor jou om sterk te zijn. Je weet hoe je sterk moet zijn op een liefdevolle manier dat zowel anderen als jezelf voordeel kan opleveren. Af en toe durven we niet sterk te zijn omdat we bang zijn onszelf of anderen te kwetsen. Toch kunnen we ook op een zeer liefdevolle manier sterk zijn. Op die manier valt er voor jezelf en anderen alleen maar voordeel te halen. Kaart 3: Serephina Ik ben de engel der families en gezinnen. Een gelukkige ...

The immensely talented African-American child actor Allen Hoskins as “Smoke” in Archie Mayo’s and Michael Curtiz’s Pre-Code crime drama for Warner Brothers Pictures, ‘The Mayor of Hell’ (1933). Prior to making this film, Allen Clayton Hoskins (August 9, 1920 – July 26, 1980) had become renowned for playing the iconic character of “Farina” in Hal Roach’s ‘Our Gang’ comedy short film series, appearing in 105 of the ‘Our Gang’ short films between 1922 and 1931. In the film, ‘The Mayor of Hell’, James Cagney stars as “Patsy Gargan” (deputy commissioner) and Madge Evans stars as “Dorothy Griffith” (nurse), and the film features, in supporting roles, Arthur Byron as “Judge Gilbert”, Allen Jenkins as “Mike”, Dudley Digges as “Thompson” (warden), Frankie Darro as “Jimmy Smith”, Sheila Terry as ‘Blonde with Mike’, Robert Barrat as “Fred Smith”, Harold Huber as “Joe”, Dorothy Peterson as “Mrs. Smith”, G. Pat Collins as “Brandon”, and Edwin Maxwell as “Louis Johnson”. In the film, Patsy Gargan (J...

  Een witte veer, zomaar op je pad. Zacht, stil, maar met een boodschap die je hart raakt. Het lijkt misschien klein, maar het voelt groot. Alsof het universum je even fluistert: je bent niet alleen. Elke veer herinnert je eraan dat er meer is dan wat je kunt zien. Dat er liefde en licht om je heen zijn, zelfs op de dagen dat je het niet voelt. Een teken van vertrouwen, van zachtheid, van verbinding met iets dat je overstijgt. Misschien is het een aanmoediging om los te laten wat niet meer bij je hoort. Een geruststelling dat het veilig is om oude lasten neer te leggen. Want je hoeft niet alles alleen te dragen, er wordt voor je gezorgd, er wordt met je mee bewogen. Wanneer je een witte veer vindt, laat je hart dan even stil worden. Adem in, adem uit. Voel de liefdevolle aanwezigheid om je heen. En weet: je bent geleid, je bent geliefd, en alles komt precies zoals het bedoeld is.

  Grenzen stellen voelt voor velen zwaar. Alsof je iemand afwijst. Alsof je de ander iets ontneemt. Maar eigenlijk is het precies het tegenovergestelde. Elke keer dat jij een grens aangeeft, zeg je niet “nee” tegen de ander… je zegt “ja” tegen jezelf. Een ja tegen jouw energie. Een ja tegen jouw rust. Een ja tegen wat jij nodig hebt om je goed te voelen. Misschien herken je dat je vaak over je eigen grens heen stapt. Om de ander tevreden te houden. Om de harmonie te bewaren. En toch knaagt er iets. Je voelt de vermoeidheid, de irritatie, het stille verdriet dat je jezelf weer voorbijgelopen bent. Grenzen zijn geen muren. Ze zijn geen harde afwijzing. Ze zijn een manier om duidelijk te maken: dit is wie ik ben, dit is wat ik nodig heb. Wanneer je die ruimte neemt, wordt er juist meer mogelijk. Je voelt je steviger, lichter, en vrijer. En vanuit die plek kun je de ander ook oprechter en liefdevoller ontmoeten. Grenzen stellen is dus geen strijd, maar een vorm van zelfliefde. En hoe v...

Wat is er mis met leven en laten leven schreef iemand.....? Heeft een psychiater daar nooit van gehoord? Zeggen die werkelijk allemaal alleen maar, jíj bent belangrijk, maw je hoeft geen rekening te houden met iemand anders, ben er helemaal voor dat iedereen zijn eigen leven moet leven, zelf moet kunnen bepalen met fouten en al. Daar leer je van, maakt je tot wat je bent maar je mag nooit vergeten dat je niet alleen bent op de wereld en rekening te houden hebt met anderen. Mijn kinderen mochten met iedereen om gaan maar zei er wel bij, als al je vrienden in het water springen en jij kunt niet zwemmen dan spring je niet.. zo gaat dat in het leven....blijf je zelf.

  Jarenlang heb ik geleefd met een rem op mijn leven. Natuurlijk had ik dromen/ verlangens. Maar ik nam genoegen met datgeen wat ik had en daar moest ik dan ook maar blij mee zijn. Ik droomde altijd van een leven waarbij ik meer op de voorgrond kon staan, kon groeien in wie ik was of eigenlijk in wie ik wilde zijn. Ik was het meisje wat altijd maar op de achtergrond stond, totaal weg gecijferd. Pas later snapte ik dat ik mezelf in dit hokje had geduwd en mezelf daar gevangen hield. Bang voor het onbekende en bang om de controle kwijt te raken over waar ik op dat moment zekerheid over had. Wanneer je altijd genoegen neemt vanuit zekerheid geef je jezelf geen ruimte om te groeien naar wie je hoort te zijn en houd je jezelf gevangen in dat veilige hokje. Ook jij kunt je leven herschrijven naar een versie waar je gelukkig van wordt, waar je altijd naar hebt verlangt. Ik ben heel benieuwd hoe dat leven eruit ziet. 

  Je creëert niet alleen door te dromen. Niet alleen door te wensen. Je creëert door te doen. De wereld beweegt zich niet op jouw intenties, maar op de keuzes die je maakt. Elke stap, hoe klein ook, is een signaal naar het leven: “Ik ben er klaar voor.” Voel je die zachte maar onmiskenbare aantrekkingskracht naar iets? Dat verlangen dat steeds weer aan je hart komt trekken? Dat is geen toeval. Dat is jouw ziel die roept. Die fluistert: “Hier ligt jouw pad.” Twijfel niet. Denk niet dat je eerst ‘meer moet weten’ of ‘sterker moet zijn’. De kracht komt onderweg. De helderheid ook. Volg het. Zonder angst. Zonder jezelf te verkleinen. En voor je het weet… Verzet je geen stenen meer, maar bergen.

Je ziel wil feestvieren en plezier maken. Je word aangemoedigd om plezier te maken. Er is altijd iets te vieren. Je ziel verlangd naar een spannend avontuurtje zoals bv : een ongewoon uitje, geef een feestje, of maak spontaan tijd vrij om te dansen, te zingen of muziek maken. Waar wordt jij blij van? Ga dat doen! Even een time-out die stel je te vaak uit omdat het tijd of geld kost! En toch is een time-out belangrijk voor je. Spreek af met mensen, maak plezier en geniet. Misschien wacht je af tot je zelf word uitgenodigd om er op uit te gaan maar nu is het tijd dat jij de leiding neemt, vrienden / vriendinnen uitgenodigd en plezier maakt!

  Het begint vaak met vermoeidheid. Met wakker worden en voelen dat je ziel zwaarder is dan je lichaam. Met gesprekken waarin je glimlacht terwijl je van binnen stuk gaat. Met te veel ja’s die je eigenlijk niet kon dragen, en stiltes waarin je jezelf steeds verder kwijtraakt. Voor jezelf kiezen voelt in het begin helemaal niet krachtig. Het voelt schuldig. Onhandig. Veel te groot. Je voelt het in je keel, waar woorden blijven hangen die je maar niet durft uit te spreken. In je borst, waar je hart bonst alsof het wil zeggen: “Ik ben er nog. Vergeet mij niet.” Je kijkt naar mensen van wie je ooit dacht dat ze je zouden begrijpen, en je beseft dat niet iedereen met je meereist. Sommige deuren sluiten, Sommige verbindingen krijgen kleine scheuren en vullen zich met leegte. En dat doet pijn, want je hebt lief gehad. Onvoorwaardelijk met alles wat je in je had. Maar juist daar, tussen de barsten, groeit iets nieuws: het besef dat liefde nooit bedoeld was om je kleiner te maken. Dat grenz...

Ook ik heb al een tijdje dat zelfde besloten om niet meer op mijn knieen lopen, ons afvragen wanneer ze weer eens iets laten horen schreef iemand..... Geeft gemoedsrust. Je moet bedenken dat het bij veel ouders voor komt tegenwoordig. Onze generatie had ook wel eens problemen met ouders maar we lieten ze niet vallen. Hoe ouder ik wordt hoe meer ik begrip heb voor mijn ouders. Deze periode in ons leven waardeer ik steeds meer. Niets meer moeten, zelf kiezen wie we wel of niet in ons leven toelaten. Een bloedband is niet altijd een geestelijke band, zei ooit iemand tegen mij. Dat is zó waar. Onze kinderen hebben allebei een heel goede opleiding gekregen, goede banen, genoeg inkomen enz enz. Willen ze alleen maar harde kritiek geven, liefdeloos en respectloos naar ons toe handelen dan kom je niet in mijn leven terug. Dat is niet hard máár pure zelfbescherming. Eindelijk ook zelfrespect, door je altijd maar laten schoppen en je tranen verstoppen, zorgt dat je geen respect krijgt van andere...

De verbale uitwisseling van gevoelens zal nu gemakkelijker verlopen. Als je al enige tijd iets dwars zit is nu het juiste tijdstip aangebroken om erover te praten. De meeste mensen hebben moeite om hun gevoelens in woorden uit te drukken, want het gesproken woord heeft iets bindends, iets onherroepelijks. We proberen vaak om uitlatingen over ons innerlijk leven te vermijden. Daardoor ontstaan vaak misverstanden en krijgt het onuitgesprokene meer lading dat wat er wel werd gezegd. Wie de gave bezit om dat wat hem na aan het hart ligt ook uit te spreken, schept voor zichzelf en voor de omgeving een duidelijke uitgangspositie. De lucht klaart op als na een frisse regenbui. Jammer genoeg wordt in veel relaties de noodzaak van een echte communicatie onderschat, en draait men met veel trucjes om de hete brij heen. We hebben zoveel andere dingen te doen en er zijn zoveel vrijetijdsbestedingen die op ons wachten, dat we er vrijwel altijd in slagen de belangrijkste zaken juist niet te bespreken...

Het vroegere leven op een boerderij is van invloed op de situatie waarover je een vraag hebt. Misschien genoot je van een eenvoudig, gelukkig leven en verlang je nog een keer naar die eenvoud. Misschien heb je genoten van de warmte van een uitgebreide familie tijdens je leven op de boerderij. De engelen stoten je misschien zachtjes aan om zelfvoorzienend te worden door je eigen voedsel te gaan verbouwen, zoals je deed in een vorig leven. Je hebt hoogst waarschijnlijk je 'groene vingers' gebruikt waardoor planten goed groeien. De kaart kan je ook vragen om weer contact te maken met dieren en de natuur, een deel van je vorig leven op een boerderij. Als je in een vorig leven een ongeluk hebt gehad met werktuigen op de boerderij kan dit ook van invloed zijn op een onverklaarde blessure in dit leven. In dat leven heb je ook relaties gehad die je in dit leven uitspeelt. Je lichaam zal je vertellen wat goed is voor je, dus let op blauwe plekken, kootjes, of andere fysieke reacties als...

Ovenschotel met prei, Italiaanse vis en puree 25 min bereiden hoofdgerecht 4 personen 540 kcal/pp 900 g prei à la crème (diepvries) 1 kg aardappelpuree (koeling) 150 g geraspte mozzarella 40+ 310 g pangasiusfilet Italiaans 1 ovenschaal (20 x 30 cm) BEREIDINGSWIJZE Zet in 2 stappen deze heerlijke Ovenschotel met prei, Italiaanse vis en puree op tafel. Verwarm de oven voor tot 180 °C. Verwarm de bevroren prei in een pan volgens de aanwijzingen op de verpakking. Verwarm de aardappelpuree volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snijd de pangasiusfilet in reepjes van 2 cm. Schep de prei in de ovenschaal. Verdeel er de reepjes pangasiusfilet over. Schep de warme puree boven op de vis en de prei en strijk glad met een spatel. Bestrooi met de geraspte mozzarella en bak de ovenschotel 15 min. in het midden van de oven. Tip! in plaats van prei à la crème kun je ook spinazie à la crème gebruiken.

  De weg naar je doel Lang stond ik…op een kruispunt in mijn leven. De weg voor mij leek lang, soms zelfs onduidelijk. Ik zocht een bord, een teken, een stem die me zou zeggen: “Dit is jouw pad, dit is jouw bestemming.” Maar de stilte bleef. Alleen ik, mijn hart, en het onbekende voor me. Lang dacht ik dat mijn doel ver weg lag, verstopt achter bergen, verborgen achter hindernissen. Alsof ik eerst alles moest overwinnen, om daar ooit te mogen aankomen. Tot ik begreep dat mijn doel niet aan het einde van de weg ligt, maar in iedere stap die ik nu zet. In de keuzes die ik durf te maken. In het luisteren naar mijn eigen hart. Want je levensdoel is geen eindpunt. Het is geen beloning die je krijgt wanneer je genoeg hebt gestreden. Het is een reis, waarbij iedere stap je dichter bij jezelf brengt. En ineens voelde ik rust. Ik hoefde niet meer te haasten. Ik hoefde niet meer te wachten op een teken. Mijn hart was het kompas. Mijn liefde de brandstof. Mijn dromen de richting. Zo vond ik m...

KAART 1: ZELFVERTROUWEN In het verleden heb je jezelf gezien als onbelangrijk. Deze kaart vraagt je om alle gedachten of gevoelens van inferioriteit los te laten. Geloof in jezelf dat je kwalificeert voor alles waarover je maar kunt dromen. Schrijf al je angsten op papier en "verdrink" ze door het papier onder te dompelen in een emmer water. Neem dan een verfrissende douche, bad of ga zwemmen. Het water zorgt ervoor dat je jezelf voortaan anders zal zien; gelijk aan iedereen in het Universum. KAART 2: GODDELIJKE MAGIE Deze kaart geeft aan dat de volgende kaart die je trekt omvangen is door Goddelijke magie. Deze Goddelijke magische kaart vraagt je om speciale aandacht te besteden aan deze kaart en je best te doen om de boodschap te volgen. De kaart van Goddelijke magie geeft aam dat een spirituele poort zich voor je heeft geopend. Dit betekent dat de effecten van je inzet om je verlangens realiteit te laten worden enorm versterkt worden. Als je niet zeker weet wat je verlangt...

  Yvonne Joyce Craig (May 16, 1937 – August 17, 2015) She was a ballet dancer and actress best known for her role as Batgirl in the 1960s television series Batman, and as the green-skinned Orion slave girl Marta in the Star Trek episode "Whom Gods Destroy" (1969). One of her earliest television roles was in an episode of the TV series Perry Mason ("The Case of the Lazy Lover", 1958) alongside Neil Hamilton, who played her stepfather (later Hamilton played police Commissioner James Gordon, Batgirl's father). Shortly afterwards, she appeared in three films—The Young Land, The Gene Krupa Story, and Gidget (all 1959)—and also guest-starred in TV series Mr. Lucky as Beverly Mills in the episode "Little Miss Wow" (also 1959). Craig appeared with Bing Crosby in High Time (1960) and in Seven Women from Hell (1961) featured alongside Cesar Romero. From September 1967, Craig appeared in her highest-profile role—as Batgirl—for the third and last season of the 196...

  Dabbs Greer died on April 28, 2007, at the age of 90, from complications of a respiratory illness, following a period of declining health. He passed away peacefully at his home in Laguna Beach, California, surrounded by family. Known for his gentle demeanor and prolific presence across seven decades of film and television, Greer remained active almost until the end—his final role came in 2004 in the film *The Last Sin Eater*. His death marked the quiet departure of one of Hollywood’s most reliable character actors, a man whose face was familiar to generations, whether as Reverend Alden on *Little House on the Prairie*, Mr. Jonas on *The Green Mile*, or one of countless priests, sheriffs, and wise elders who steadied the moral center of the stories he inhabited. Greer is buried at Pacific View Memorial Park in Corona del Mar, California. His gravesite is modest and serene, marked by a simple headstone bearing his name and the years 1917–2007. True to his unassuming nature, there i...