Iemand schreef

 Iemand schreef... Het is al 5 jaar geleden dat ik mijn zoon en kleinkinderen heb gezien.Mijn man, wist al voordat onze jongste zoon met zijn vrouw trouwde, dat er problemen zouden komen.

Hij had gelijk. Ik, de eeuwige optimist, dacht dat hij het mis had... wat had ik ongelijk.
Ze heeft ons gezin kapotgemaakt.
Na 5 jaar van dit 'geen contact' lijk ik nu een patroon te hebben...
Ga er ongeveer 4 of 5 maanden goed mee om, op een hectische manier, en dan heb ik een dag van woede. Er is eigenlijk niemand met wie ik erover kan praten, en bovendien, wie wil dat nou horen? Dus ik sla op deuren, sla op potten en pannen, schreeuw en praat tegen mezelf, lucht mijn hart en als ik helemaal uitgeput ben... huil ik.

De volgende dag of zo ben ik weer normaal. Vreedzaam, kalm en in staat om ermee om te gaan...
Is dat normaal? Heb geen idee. 
Ik weet alleen dat het voor mij lijkt te werken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster