Het is alweer ruim een jaar geleden

 Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn zoon zich ineens tegen mij keerde. Op dat moment, had ik net medicatie gekregen voor longontsteking.

Hij wilde dat ik bij hem op kwam passen, juist op mijn vaste oppasdag bij mijn dochter. Toen ik zei dat ik dat niet kon beloven omdat ik me echt ziek voelde, niet wist of de medicatie zou helpen en het dan ook de vaste dag van mijn dochter was, ging hij helemaal los.

Was er nooit voor hem, ik had nooit wat voor hem gedaan enz enz. Tja, voor het gemak vergat hij dat ik jarenlang iedere week op woensdag bij hem kwam zodat hij zijn handen vrij had om dingen te doen die hij graag wilde doen.
Klussen, fietsen, hardlopen, boodschappen enz.
Nee dat was allemaal niet waar, ik kwam daar omdat ik zelf niet goed in m'n vel zat en dat ik wel dankjewel mocht zeggen dat ik daar steeds mocht komen. Op zo'n moment weet je geen antwoord, laat je het over je heen komen. Hij brak het gespek af, vroeger zou je zeggen dat hij de haak er op gooide.

Heb na een paar dagen weer contact gezocht waarna hij bij mij kwam. Merkte meteen dat de stoom zowat uit z'n oren kwam, was behoorlijk opgefokt.
Zullen we gaan lopen vroeg ik. Dat was goed. Na een praatje over de kinderen zei hij dat hij daarvoor niet was gekomen, hij wilde excuus.
Waarvoor dan?
Dat moet je toch wel weten!

Het kwam er op neer dat hij na de echtscheiding geen begeleiding had gekregen, dat ik er nooit voor hem was. Iedereen om mij heen weet dat wij een soort model scheiding hebben gehad. Alle feestdagen bij elkaar, alle verjaardagen en zelfs weekendjes weg. Wat extra naar is dat zijn vader 4 jaar geleden is overleden en ik als moeder blijkbaar de enige ben die alles verkeerd heeft gedaan.

De ruzie escaleerde behoorlijk, ook broer en zus kozen op enig moment zijn kant.
Oh wat was ik verdrietig en ook teleurgesteld in mijn kinderen.
Alleen met mijn mijn oudste zoon kon ik nog praten.
Gelukkig heb ik het met zoon en dochter uit kunnen praten en zien zij zelf dat het na een jaar ouderverstoting mogelijk toch niet allemaal aan mam ligt.

Het afgelopen jaar heb ik meerdere pogingen gedaan om te praten. De laatste keer was even heel fijn.
Tot het moment dat ik hem daarvoor bedankte en zei dat ik het toch ook erg fijn zou vinden als hij mij kon vertellen wat er toch allemaal fout was gegaan. Als een blad aan de boom draaide hij om.
Alleen al die vraag was een aanval op hem. Hoe durfde ik die vraag te stellen.
Ik wist heel goed wat ik hem allemaal had aangedaan. Enz enz .
Heb hem een app gestuurd waarin ik nogmaals heb benadrukt de situatie erg naar te vinden en er op hoop dat we ooit weer met elkaar kunnen zijn zoals vroeger. Gisteren kwam zijn reactie.
Samengevat heeft hij tijd en ruimte nodig om na te denken welk contact er tussen ons mogelijk is.

Heb niet gereageerd.
Mijn hart zegt laat hem maar, mijn ratio zegt: stop hiermee!

Gaat mijn zoon nu nadenken op welke manier hij zijn moeder in zijn leven wil?
En ga ik me dan hieraan aanpassen?

Dat  schreef iemand...........