Eigenlijk is je lijf gewoon in paniek

 Eigenlijk is je lijf gewoon in paniek

Deze woorden las ik en bam, ik zakte erin.
In mijn lijf. En gelijk toen ik zakte kwam er een intens verlangen.

Een verlangen om in foetushouding gewiegd te worden.
Dat er een stel armen om mij heen lagen die mij vasthielden.

Ik die toe mocht geven dat ik het leven spannend vind,
Dat ik alles alleen red in dit leven, maar het zo fijn is als er gewoon iemand is.

Ik voel gelijk dat dit dieper gaat dan vriendschap.
Ik verlang naar aanwezigheid.

Het is fijn als iemand zegt: hier, leen mijn auto
Maar het is zoveel waardevoller als er iemand is die zegt: “Kom maar. Je bent veilig

Want diep van binnen, als ik echt zak, voel ik hoe moe ik ben.
Dat nabijheid altijd spannend is. Dat liefde is gekoppeld aan die veiligheid.

En als dat er niet is, dat mijn systeem dan gelijk gaat scannen.
Mag ik hier bij jou….?

Niet gewoon praten.
Niet mijn irritatie en frustraties eruit gooien

Maar mag ik gewoon ont-moeten
Mag ik even niks moeten.
Vang jij mij dan op, als ik even uitrust.

Alleen in dit leven is er geen rust. We moeten door.
Rust betekent gegeten worden door de wolven.
Alles is meer en sneller dus hup die schouders eronder.

Maar mijn lijf heeft soms iemand nodig.
Om mezelf niet groot te houden.

En ik voel nu pas hoe dit leven de zwaarte plakt op ieder mens.

En we zeggen: Bekijk het positief.
En we roepen iedere keer weer: Komt goed

Maar we zakken niet. Precies daar waar we voelen dat het leven hard werken is.
De afleidingen liggen overal.

Maar mijn lijf is in paniek.
Mag ik gewoon even bij jou?