Er is een patroon

 Er is een patroon dat ik keer op keer zie bij vrouwen die zijn opgegroeid met een emotioneel afwezige vader.

Ze jagen achter liefde aan.

Niet omdat ze zwak zijn. Niet omdat ze geen zelfrespect hebben.

Maar omdat ze als klein meisje iets hebben geleerd wat zo diep in hun systeem zit dat ze het zelden als aangeleerd herkennen.

Ze leerden: liefde is iets wat je verdient. Iets wat je moet bevechten.

Iets wat je krijgt als je genoeg je best doet.

En die les begon bij hem. Bij de man die er niet was op de momenten dat het telde.

De verlatingswond is niet altijd het gevolg van een vader die letterlijk vertrok.

Soms was hij er gewoon niet — emotioneel. Niet aanwezig bij haar verdriet.

Niet geïnteresseerd in haar wereld. Niet in staat om haar te zien zoals ze was.

En dat meisje deed wat alle kinderen doen: ze zocht de fout bij zichzelf.

Als ik beter ben, meer doe, meer geef — dan ziet hij me misschien toch.

Dat overtuiging — ik moet mijn best doen om gezien en gekozen te worden — draagt ze mee naar elke relatie die volgt.

En zo trekt ze, zonder het te beseffen, mannen aan die onbeschikbaar zijn.

Mannen die haar op afstand houden. Mannen die net genoeg geven om haar te laten blijven hopen — maar nooit genoeg om haar echt te laten landen.

Niet omdat ze masochistische neigingen heeft.

Maar omdat haar zenuwstelsel dit herkent. Dit voelt als thuis.

Dit voelt als de dynamiek die ze kent.

De beschikbare man — de man die gewoon van haar houdt, zonder spelletjes, zonder afstand — die voelt vlak. Niet spannend genoeg. En dus kiest ze hem niet. Of ze saboteert wat er was.

Wat ze niet ziet is dat ze de leegte vult van haar vader met elke nieuwe relatie.

Ze probeert via hem te bewijzen wat haar vader haar nooit gaf:

ik ben genoeg. Ik ben het waard om voor te blijven.

Maar dat bewijs kan geen enkele man haar geven. Omdat het niet zijn bewijs is om te geven.

Het enige wat haar kan genezen is het meisje in haar leren dat ze altijd al genoeg was.

Niet wanneer hij bleef. Niet wanneer ze hard genoeg haar best deed. Maar gewoon — omdat ze er is.

Dat is het werk. Niet spectaculair. Niet snel.

Maar het verandert wel alles.