En toen kwamen de woorden

 En toen kwamen de woorden "het kan me niet schelen" – niet uit apathie, maar uit helderheid.

Na al dat gesjouw, geduw en gepeins kwamen die drie woorden als een stille rebellie. Ze waren niet luid of wreed, maar juist kalm en definitief.
"Het kan me niet schelen" betekende niet langer krimpen om erbij te horen, niet langer goedkeuring najagen of op je tenen lopen om het comfort van iemand anders. Het was het moment waarop eigenwaarde het roer overnam, ongestoord door de ruis van meningen of de druk van verwachtingen.
Die simpele zin kan het begin van vrijheid markeren. Niet geven om iets betekent niet verdoofd zijn – het betekent kiezen voor wat je energie verdient.
Het betekent vrede in plaats van mensen pleasen, zelfvertrouwen in plaats van constante twijfel.
Bewust uitgesproken, is "het kan me niet schelen" een grens getrokken met dikke lijnen, een stille beslissing om je ruimte en je geestelijke gezondheid te beschermen. Soms zijn dat de belangrijkste woorden die je ooit zult zeggen – tegen de wereld, en tegen jezelf.

— Balt Rodriguez