Soms is het niet de vraag van de ander die zoveel met je doet

 Soms is het niet de vraag van de ander die zoveel met je doet, maar de innerlijke dialoog die erdoor wordt geactiveerd en je in no-time meepakt op een rollercoaster van schuldgevoelens en diepe twijfels. Een simpel berichtje als “Heb je straks even tijd om te bellen?” kan plots gedachten triggeren dat er misschien iets niet in de haak is, dat je waarschijnlijk iets fout hebt gedaan of de ander misschien zelfs hebt gekwetst.

Wat dan volgt is geen rustige afweging, maar een interne storm van zelftwijfel en zelfverwijt. Je begint aan een antwoord, en wist het weer. Je herschrijft het, past je antwoord aan, en je probeert ondertussen te voorspellen wat de ander van jou zou kunnen denken of verwachten. En ergens onderweg verlies je jezelf in een poging om het “juist” te doen voor de ander.

Dit is iets dat we als kind van een narcistische moeder ongetwijfeld allemaal kennen. Want wij hebben geleerd dat de behoeften van de ander belangrijker zijn dan onze eigen behoeften en onze eigen persoonlijke grenzen. Wij hebben geleerd dat het veiliger is om onszelf te verloochenen en in de steek te laten dan om ruimte in te nemen en onszelf te geven wat we nodig hebben.

Herkenbaar?