Ik Breek Mijn Eigen Ketens

 Ik Breek Mijn Eigen Ketens …

Ik heb te lang geloofd
dat liefde iets was om te verdienen.
Dat ik moest buigen,gladstrijken,zacht praten,
niet te veel voelen, niet te veel vragen
bang dat jij mij anders niet zou kiezen.

Ik liet jou bepalen of ik mooi genoeg was,
waardig genoeg, lief genoeg,
genoeg.

En elke keer dat jij twijfelde
verloor ik een stuk van mezelf
om jou vast te houden.
Ik heb mijzelf kleiner gemaakt
om jouw leegtes te dragen.

Dat noemde ik liefde.
Alleen het was een erfstuk,
een oude keten,
doorgegeven van vrouw tot vrouw:
aanpassen, pleasen, zichzelf verliezen
om maar niet verlaten te worden.

Nu weet ik dat,

Ik niet gemaakt ben om te knielen
voor de angsten van een man.
Ik ben niet geboren om jouw tekort te vullen.
Ik ben geen verlengstuk van jouw macht,
geen schaduw van jouw zekerheid.

Ik ben de vuurzee
waar jouw dominantie in oplost.
Ik ben de stilte
die weigert te bedelen.
Ik ben de vrouw
die zichzelf terugneemt.

Ik dank je,
voor je twijfel, je controle, je jaloezie,
je half gegeven liefde
want daardoor zag ik
hoe veel groter ik ben
dan wat jij ooit kon dragen.

Mijn waardigheid is niet langer te koop.
Mijn hart is niet langer te breken.
Mijn leven is niet langer van jou.

Ik breek mijn eigen ketens.
En wat achterblijft
is een vrouw die niemand meer hoeft te kiezen
omdat zij eindelijk
zichzelf heeft gekozen.

En niets of niemand krijgt haar ooit nog klein!