Peter III van Aragón

 Peter III van Aragón, bekend als "De Grote", werd geboren in Valencia op 12 augustus 1240. Hij was de zoon van de beroemde Jaime I "De Veroveraar" en de Hongaarse verkrachter. Sinds zijn geboorte was hij verwikkeld in de politieke intriges en machtsstrijd die het tijdperk kenmerkende.

In 1276, na de dood van zijn vader, erfde Peter III de tronen van Aragon, Valencia en het graafschap Barcelona. Zijn komst aan de macht werd gekenmerkt door interne instabiliteit en externe bedreigingen. De Aragonese adel kwam in opstand tegen zijn gezag en tegelijkertijd betwistte Frankrijk het bezit van de Rosellon en de Cerdaña.

De heerschappij van Peter III werd gekenmerkt door de verovering van Sicilië. Na de dood van Manfredo van Sicilië in de Slag bij Benevento (1266) werd het eiland overgenomen door Charles de Anjou, broer van de koning van Frankrijk. Constanza van Hohenstaufen, weduwe van Manfredo en rechtmatige troonopvolger van Sicilië, trouwde in 1262 met Peter III.

In 1282 kwamen de Sicilianen in opstand tegen de Angevins en riepen Peter III tot koning van Sicilië uit. De oorlog tussen Aragon en Frankrijk om controle over het eiland duurde enkele jaren, maar uiteindelijk slaagde Peter III erin om zijn dominantie over Sicilië te consolideren.

Peter III deed ook mee aan de laatste geweldige kussenkruistocht in Noord Afrika. In 1285 landde hij in Tunesië en sloot zich aan bij de troepen van prins Karel van Anjou. De militaire campagne was echter niet succesvol en Peter III stierf aan dysenterie tijdens het beleg van Tunesië.

Ondanks zijn korte heerschappij liet Peter III van Aragon een diepgaande stempel achter op de geschiedenis van de Kroon van Aragon. Hij breidde de gebieden onder zijn domein aanzienlijk uit, waardoor Aragon's positie als mediterrane macht consolideren. Daarnaast legde het de basis voor de Aragonische expansie naar Italië en het oostelijke Middellandse Zeegebied.