De liefde van je leven

 De liefde van je leven... of je grootste hechtingswond?

Je ontmoet iemand en vanaf het eerste moment voelt het alsof alles klopt. Je denkt voortdurend aan die persoon. Een bericht maakt je intens gelukkig, terwijl een paar uur stilte voelt alsof de grond onder je voeten verdwijnt. Je verlangt naar meer nabijheid, meer bevestiging, meer contact. Veel mensen noemen dat liefde.

Maar wat als het helemaal geen liefde is?
Wat als je zenuwstelsel iets herkent uit een veel eerdere periode in je leven?

Ons brein denkt dat we verliefd worden op een persoon. Ons zenuwstelsel kiest vaak voor iets anders. Het kiest voor wat vertrouwd voelt. Niet omdat het gezond is, maar omdat het bekend is.

Wanneer je bent opgegroeid met emotionele afwezigheid, onvoorspelbaarheid, afwijzing of het gevoel dat je liefde moest verdienen, kan juist iemand die moeilijk bereikbaar is of wisselend beschikbaar blijft een enorme aantrekkingskracht hebben. Niet omdat diegene perfect bij je past, maar omdat je lichaam een oud patroon probeert af te maken.

Misschien hoop je onbewust eindelijk gezien te worden. Eindelijk gekozen te worden. Eindelijk de liefde te ontvangen waar je vroeger zo naar verlangde.

Dat verklaart ook waarom sommige relaties zo moeilijk los te laten zijn. Je neemt niet alleen afscheid van een persoon. Je neemt afscheid van de hoop dat deze persoon alsnog zal geven wat je als kind hebt gemist.

Daarom voelt gezonde liefde voor veel mensen in het begin vreemd. Er zijn geen extreme pieken en dalen. Geen voortdurende onzekerheid. Geen emotionele achtbaan. Alleen rust, voorspelbaarheid en veiligheid.

En juist dat kan saai voelen.

Niet omdat er geen liefde is, maar omdat je zenuwstelsel spanning is gaan verwarren met verbinding.

Misschien is de liefde van je leven dus niet degene die je het meest laat twijfelen aan jezelf. Niet degene die je voortdurend laat wachten, hopen of vechten. Misschien is het juist degene bij wie je eindelijk kunt ontspannen.