Neem deze gebroken vleugels

 Neem deze gebroken vleugels

Lieve mensen, ga even zitten. Ja, jij ook. Leg dat wat je vasthoudt maar even neer. We gaan samen iets doen wat we al te lang niet meer hebben gedaan: naar binnen keren. Naar dat plekje waar niemand komt behalve jij – en iets dat groter is dan jijzelf. Noem het wat je wil, maar je voelt het als het stil wordt.

“Take these broken wings and learn to fly…”

Wat een zin, hè? Die zingt niet alleen over vogels. Die zingt over jou. Over mij. Over iedereen die ooit gevallen is – en niet zeker wist of hij nog wel op kon staan.

Want zeg nou zelf: hoeveel van ons lopen hier rond met vleugels die ooit glorieus wijd uitgeslagen stonden, maar nu... ach, nu een beetje hangen? Gebroken door het leven. Door afscheid. Door fouten, gemiste kansen, of simpelweg het harde bestaan. Maar luister goed: gebroken betekent niet kapot. Dat betekent: klaar voor herstel.

En dat herstel? Dat begint niet in een ziekenhuis. Het begint hier. In dit moment. In het vertrouwen dat zelfs de zachtste fluistering van hoop een storm van kracht kan losmaken. Soms komt die fluistering in de vorm van een liedje op de radio, of een glimlach van iemand die je net op tijd tegenkomt. Geen toeval. Nooit toeval.

“…and when we hear the voices sing, the book of love will open up and let us in.”

Jij hoort die stem toch ook? Niet buiten je, maar in je. Die zegt: “Je bent het waard. Sta op. Sla die vleugels uit. Je bent gemaakt om te vliegen.” Niet voor de show, niet om indruk te maken – maar om je eigen licht te verspreiden. En wie weet: misschien verwarm jij onderweg ook iemand anders die het koud had.

Dus ja, pak die vleugels. Al zijn ze nog wat stroef. Spreid ze. Vertrouw. Je zult zien: zelfs met littekens vlieg je hoger dan ooit tevoren.

En als je dan daarboven zweeft, kijk even naar beneden, glimlach... en zing mee.