Bomen Boodschap

 Jij weet zelf uiteindelijk het beste hoe iets zit, lief mens. Ondanks dat de wereld je altijd anders heeft verteld. Je anders heeft doen geloven. Je heeft doen twijfelen aan jou. Maar ergens in jou zit er iets dat weet. Dat weet hoe het zit. Dat weet hoe het werkt, dat weet hoe het voelt. Hoe kan ooit iemand jou vertellen wat je mag voelen en wat niet? Hoe jij iets zou moeten beleven of zou moeten ervaren? Niemand kan jou dat werkelijk echt vertellen, anders dan jijzelf. En door gedrag van de wereld buiten je kun je gaan twijfelen aan jezelf, elke keer weer opnieuw. Maar uiteindelijk geeft het je de kans om dieper te zakken in het weten en vanuit daar steeds steviger te gaan staan voor jou.

De focus mag altijd weer naar en op jou zijn. En natuurlijk lukt dat niet altijd evenveel als je zou willen, maar elke keer als je bezig bent met de ander, verdwaal je. Als je de ander wilt begrijpen, verdwaal je. Het gaat om jou en hoe jij het voelt en ervaart. Hoe het voor jou is. Hoe onwennig en onnatuurlijk het ook mag voelen, er is toch een beweging gaande waarin de focus steeds meer naar jou gaat. Het is iets wat op en neer gaat in zijn bewegingen, omdat het altijd zo natuurlijk voor je is geweest bezig te zijn met de buitenwereld. Dat moest ook wel, want dat deel in jou dat voelde dat het moest overleven, had nodig dat het precies wist hoe het zat. Maar nu je niet meer afhankelijk bent, mag daar echt een steeds grotere beweging in komen. Even aanraken wat er buiten je ligt en dan weer thuiskomen bij jezelf. Het gaat om de balans. Altijd weer die balans. Zoals eb en vloed elkaar aanvullen, heb jij telkens weer te voelen hoeveel ruimte er weer nodig is voor jou wanneer de focus buiten je is geweest. Jij hebt jouw ruimte te pakken, lief mens. Om weer even terug te gaan naar de stilte in jezelf, om weer te voelen dat er altijd iemand is die je opvangt wanneer je lijkt te vallen. Die je weer thuisbrengt wanneer je verdwaald bent, en die je liefheeft, ook als je het kloppen van jouw hart even niet goed kunt horen. Er is altijd dat deel van jou dat daar wacht op jou, tot je weer thuiskomt.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster