Dit vat de absurditeit van moderne vervreemding samen in één enkele zin.

 Dit vat de absurditeit van moderne vervreemding samen in één enkele zin. Dezelfde ouder die het geluid van het huilen van zijn kind uit het hoofd kende. Die leerde onderscheid te maken tussen huilen door koorts, huilen door een nachtmerrie en huilen omdat er echt iets mis was. Die 's nachts om twee uur op de spoedeisende hulp zat, plannen afzegde, nachten wakker lag en stukjes van zichzelf opofferde zonder erbij na te denken – simpelweg omdat je dat doet wanneer iemand van wie je houdt je nodig heeft. Die ouder wordt nu bestempeld als 'toxisch'. Als onveilig. Iemand die op afstand moet worden gehouden, geblokkeerd op de telefoon, geweigerd aan de deur.

En de wereld knikt instemmend, omdat het woord 'toxisch' zo is opgerekt, zo als wapen wordt ingezet en zo ver verwijderd is geraakt van de oorspronkelijke betekenis, dat het nu blijkbaar van toepassing is op imperfecte mensen die op imperfecte, maar wel volledige wijze liefhadden. Echte toxiciteit bestaat. Echte mishandeling bestaat. En dat lijkt in niets op de ouder die de papieren van de spoedeisende hulp nog ergens in een lade heeft liggen, omdat diegene het nooit over zijn hart kon verkrijgen ze weg te gooien. Als deze omschrijving je vandaag raakt, deel dit bericht dan. Want het maatschappelijke verhaal over vervreemding heeft dringend meer stemmen nodig die durven te zeggen: "HO. Dat is niet het hele verhaal."

-Anna Strand/Abandoned Mother