Heb je ooit ongemerkt naar je moeder gekeken

 Heb je ooit ongemerkt naar je moeder gekeken terwijl ze de thee inschonk, en je ineens met een schok gerealiseerd hoe breekbaar haar handen zijn geworden? Het allerzwaarste aan volwassen worden is toekijken hoe je moeder onvermijdelijk ouder wordt. 

En toch klagen we zo vaak over haar... Ze praat te veel, bemoeit zich met alles, ze vraagt te veel van ons. We irriteren ons aan degene die er altijd is, die zich druk maakt om dingen waarvan wij denken dat ze er niet toe doen. Maar een moederhart kent geen pauzeknop als het om haar kinderen gaat. Ze houdt zoveel van je, dat ze die liefde vaak verwart met de plicht om alles maar te incasseren. Ze slikt de schreeuwpartijen, de slechte buien, de afwijzing... En nog steeds is zij de eerste die degenen verdedigt die haar het diepst hebben gekwetst.
Er zijn moeders die zwijgen uit liefde, die woorden en pijn verbergen die hun ziel verscheuren. En terwijl wij doorgaan met ons drukke leven, wordt zij in stilte ouder, met een hart vol lasten die helemaal niet van haar zijn.
Maar wanneer ze er niet meer is...
Dan verschijnen ineens de duurste bloemstukken. Dan huren we de mooiste muziek in. Dan vallen er tranen die door niets getroost kunnen worden.
En dan vragen we ons af...
Waarom wachten we tot de allerlaatste dag om haar alles te geven? Waarom koesteren we haar niet nu ze nog gewoon bij ons is?
Wacht niet tot je moeder weg is om te beseffen dat ze haar hele leven voor jou heeft gegeven. Hou vandaag van haar. Luister vandaag naar haar. Geef haar vandaag die knuffel. Want ouder worden doet pijn, maar toekijken hoe zij ouder wordt zonder jouw liefde, is een pijn die ondragelijk is.
Als dit je hart heeft geraakt, deel het dan. Misschien heeft iemand net dat zetje nodig om vandaag zijn of haar moeder te bellen.