Op een dag ben je zo ver

 Op een dag ben je zo ver, kom je bij de versie van jezelf... waar je naartoe hebt gewerkt, het leven dat je stilletjes hebt opgebouwd bij elke moeilijke keuze, elke stap vooruit, elk moment van genade onder druk.

Die toekomst is echt, en die wacht.
Maar nu… ben je hier. In het midden. In de poging. In de chaos. En dat is net zo belangrijk.
Deze plek, hoe onzeker ook, is waar de fundering wordt gelegd. Waar kracht in stilte wordt gevormd en hoop durft te fluisteren: "Ga door."
Je ziet het hele plaatje misschien nog niet, en dat is oké.
Groei voelt zelden als vooruitgang als je het beleeft.
Maar door je te laten zien, moe, bang, onzeker, telt.
Vooral wanneer stoppen makkelijker zou zijn.
Dus laat dit moment genoeg zijn, precies zoals het is.
Je loopt niet achter.
Je bent niet verdwaald.
Je bent aan het worden.
En ooit... als je terugkijkt, zul je beseffen dat er nooit een wachtkamer was, het was onderdeel van de aankomst.

Balt