Wanneer vleugels je aanraken

 Wanneer vleugels je aanraken…

Soms voel je iets zachts langs je heen strijken, zonder dat je weet vanwaar het komt. Een plots gevoel van rust. Een zuchtje wind op een windstille dag. Een warmte in je hart terwijl de wereld om je heen koud lijkt.

Dat zijn de vleugels van licht. Geen gewone vleugels, maar de stille aanraking van iets groters. Van liefde die je niet ziet, maar die je draagt. Van een aanwezigheid die niets vraagt, maar alles geeft. Engelen zijn er niet om op te vallen. Ze zijn er om op te vangen.

Ze tillen je op wanneer je zelf even niet meer kunt vliegen. Ze wikkelen hun vleugels om je heen wanneer je hart breekt, en ze fluisteren woorden die je ziel herkent, zelfs als je ze met je oren niet hoort.

We hoeven ze niet te zien. We mogen ze voelen. In dat ene moment van diepe vrede. In de herinnering aan iemand die je mist, maar die je tóch even bij je voelt. In een onverwacht antwoord op een vraag die je nooit hardop stelde.

Laat deze vleugels je vandaag herinneren:
Je bent nooit alleen.
Je wordt gedragen.
Je bent geliefd.