Onder de zetel

 Onder de zetel…

Vandaag vond ik het terug terug....
Dat kleine speeltje dat je overal mee naartoe droeg.
Het speeltje waarvan ik dacht dat het al jaren geleden verdwenen was.....
Het lag verstopt onder de zetel… bedekt met stof… stilletjes wachtend op een plek waar ik al zo lang niet meer gekeken had.
En toen ik het zag…
stond de tijd even stil.
Plots was ik niet meer hier, in deze kamer.
Ik was terug daar… in die gewone, leuke dagen.
De dagen waarop jij trots met je speeltje door het huis paradeerde alsof het een schat was.
De dagen waarop het gepiep op de meest onmogelijke momenten weerklonk.
De dagen waarop lachen vanzelf ging.
De dagen waarop jij er nog was.
Ik raapte het voorzichtig op, alsof het breekbaar was.
Alsof het iets heiligs was.
En misschien was dat ook zo.
Want dat oude speeltje bevatte zoveel meer dan stof en vulling.
Het droeg herinneringen.
Kleine stukjes van een leven dat we samen deelden.
De momenten waarop we speelden tot jij moe was.
De avonden waarop je ermee in slaap viel, dicht tegen je aan.
Die blik in je ogen telkens je het na zoveel zoeken opnieuw terugvond.
Ik bleef er lang mee zitten.
Lachend. Huilend. Allebei tegelijk.
Want zo werkt verdriet soms…
Het breekt je hart en verwarmt het tegelijk.
Misschien lag het daarom al die jaren verborgen.
Misschien was het niet verloren.
Misschien wachtte het gewoon....
Wachtend op een dag waarop ik even moest voelen dat liefde nooit echt verdwijnt.
Ze blijft achter… in vergeten hoekjes, in versleten speeltjes, in stille herinneringen.
En vandaag…
onder een oude zetel…
vond ik meer terug dan een speeltje.
Ik vond jou.
Heel even.
En heel even… was dat genoeg.