Het geheim van de vier kruiden

 Het geheim van de vier kruiden

Diep in het Limburgse bos, verborgen tussen de dichte begroeiing, stond een oud en schamel huisje. Daar woonde een knorrig mannetje, zo stil en teruggetrokken dat niemand wist of hij de eigenaar van het bos was, laat staan of hij familie had. Wat men wel wist, was dat er in zijn tuin een bijzondere plant groeide ‘een plant’ die genezers en kruidkundigen van heinde en verre aantrok.

Het gerucht ging dat deze alruin niet zomaar een plant was, maar een wezen met een mystieke kracht. Wie hem probeerde te plukken, voelde een rilling langs de ruggengraat voordat het mannetje onverwachts opdook, alsof hij door de wortels zelf werd gewaarschuwd. Sommigen fluisterden dat engelwortel hem beschermde ’een plant’ die visioenen en inzicht gaf en hem hielp te zien wie zijn tuin betrad.

Op een dag klopte een jonge vrouw aan bij het huisje. Haar moeder was ziek en ze had gehoord dat een aftreksel van de valeriaanhaar zou kunnen helpen herstellen. Maar ze wist dat alruin de krachtigste genezende werking had. Toen er geen antwoord kwam, liep ze voorzichtig de tuin in en begon te zoeken.

Op het moment dat haar vingers een blad van de alruin aanraakten, voelde ze een koude rillinglangs haar rug gaan ‘een waarschuwing’?

"Wat doe jij hier?" klonk een diepe barse stem achter haar.

Met een bonzend hart draaide ze zich om. Het mannetje stond daar, zijn ogen glinsterend van oude kennis. De vrouw slikte en vertelde hem over haar moeder, haar zorgen en haar hoop.

Zijn blik verzachtte, alsof een lang vergeten herinnering hem trof. Hij liep naar de tuin en plukte zorgvuldig een blad van de alruin, een bloem van de engelwortel, en enkele wortels van de valeriaan. Net voordat hij ze aan haar gaf, brak hij nog een takje rozemarijn af.

"Neem dit," zei hij, "rozemarijn is voor herinnering. Deze kruiden genezen niet alleen het lichaam, maar ook het hart. Vergeet nooit hun kracht, en nooit hoe je eraan bent gekomen."

De vrouw knikte dankbaar en haastte zich naar huis. Ze maakte een aftreksel van de kruiden en gaf het haar moeder. De volgende ochtend voelde haar moeder zich sterker dan ooit.

Het verhaal van het mannetje met zijn magische alruin en andere kruiden verspreidde zich, en steeds meer mensen kwamen naar het bos. Niet alleen om de planten te zien, maar ook om hem te ontmoeten.

Langzaam begon hij te veranderen: zijn norsheid verdween, zijn blik op de wereld opende zich. Maar op een dag stond het huisje er verlaten bij, alsof het mannetje simpelweg was verdwenen. Niemand wist waar hij was gebleven. Sommigen beweerden dat hij naar een andere wereld was vertrokken, anderen geloofden dat hij gewoon een nieuwe plek had gevonden, ergens tussen de bomen waar zijn kruiden nog steeds bloeiden en waar niemand hem lastig viel.