Soms beseffen mensen niet

 Soms beseffen mensen niet hoeveel schade stilte kan aanrichten.

Een kind van bijna drie groeit met de dag. Nieuwe woordjes, nieuwe grapjes, nieuwe gewoontes. Een handje dat ineens zelf haar jas dicht wil maken. Een stemmetje dat verandert. Kleine momenten die later herinneringen worden.

En juist die momenten moet ik als oma al meer als een jaar missen.

Geen foto.

Geen stem.

Geen knuffel.

Helemaal niets.

Terwijl de tijd gewoon doorgaat. Onverbiddelijk. Ontwikkelingen die nooit meer terugkomen. Momenten die nooit meer ingehaald kunnen worden.

Wat het zwaarst is, is misschien nog wel dat ik niet eens begrijp waarom. Er is geen gesprek. Geen uitleg. Alleen afstand en stilte. Alsof mijn liefde voor mijn kleindochter ineens niet meer bestaat.

In het begin vragen mensen nog hoe het gaat. Ze luisteren, leven mee, schrikken van het verdriet. Maar na verloop van tijd gaat voor anderen het leven weer verder. Terwijl jouw pijn geen einddatum heeft.

Dat maakt het nog eenzamer.

Want voor de buitenwereld lijkt het rustiger, alsof het inmiddels wel verwerkt zal zijn. Maar iedere ochtend word ik wakker met hetzelfde gemis. Bij alles denk ik: “Wat zou dat meisje nu doen? Hoe zou ze praten? Hoe zou ze lachen?”

En ondertussen wordt het stil om je heen. Alsof niemand meer ziet hoeveel pijn het nog doet. Alsof je het alleen moet dragen.

Maar een omahart raakt niet gewend aan het missen van haar kleinkind. Zeker niet als er geen afscheid was, geen uitleg, geen kans op herstel. Dat is geen gewone afstand. Dat voelt als levend verlies — iemand missen die er nog wél is.

Het moeilijkste is misschien nog dat alle liefde nergens heen kan. Je wilt knuffelen, voorlezen, troosten, herinneringen maken… maar alles blijft vastzitten in stilte.

Ik hoop dat er ooit weer ruimte komt voor zachtheid, voor een gesprek, voor herstel. Want niemand wint wanneer liefde binnen een familie wordt weggehouden.

En ja… hier ga je als oma langzaam aan kapot.