De sterkste mensen worden niet onbreekbaar geboren

 De sterkste mensen worden niet onbreekbaar geboren.

Zij zijn degenen die het leven steeds weer probeert te vernietigen...
En degenen die weigeren gebroken te blijven.
Ze is vaker uit elkaar gevallen, gebroken, vernietigd en verbrijzeld dan ze kan tellen.
Altijd alleen; er was nooit iemand om haar te helpen de scherven op te rapen.
Toch vond ze telkens weer een manier om zichzelf te herpakken, terug te vechten en er weer bovenop te komen.
Het was niet makkelijk en het ging zeker niet snel, maar ze deed het wel.
Ze klaagde niet en vroeg zich niet af: "Waarom ik?"
Ze deed gewoon wat ze kon met de middelen die ze had en zocht haar eigen weg.
Ja, het deed pijn.
Ja, ze voelde zich eenzaam.
Ja, ze wilde niet langer zo’n pijn voelen en verslagen blijven liggen.
Maar ze had geen andere keuze.
De keuze was: blijven liggen of zich vanuit het dieptepunt omhoog worstelen en sterker en wijzer worden...
Dus deed ze wat ze altijd al deed:
Sterker en beter terugkomen dan voorheen.
Mensen bewonderden haar kracht, maar ze kenden niet de prijs die ze daarvoor betaalde.
Ze zagen alleen wat zij hen liet zien.
Ze hield haar muren hoog om haar hart en haar geestelijke gezondheid te beschermen.
En eerlijk gezegd deed ze het niet voor hen of voor wie dan ook...
Ze deed het omdat het leven haar geen andere keuze liet.
En ze zou er voor geen goud iets van willen veranderen,
Want ze wist dat ze nu alles aankon en overal van kon herstellen.
Ze stopte met vragen of het leven makkelijker kon zijn.
In plaats daarvan werd ze het soort vrouw dat zelfs door de zwaarste stormen van het leven niet klein te krijgen was.
En dat is het mooie van het overleven vanuit een dieptepunt...
Als je eenmaal met je eigen handen uit de hel bent geklommen,
kan niets op aarde je ervan overtuigen dat je niet in staat bent om dat opnieuw te doen.