Er zijn duizenden posts over trauma

 Er zijn duizenden posts over trauma. Nog meer over narcisme.

Het is in beide niet moeilijk om over te schrijven.

Trauma houdt veel mensen bezig. Narcisme ook.

Dat zijn onderwerpen waar aandacht bijna vanzelf naartoe gaat.

Moeilijker wordt het vaak wanneer iets je raakt op een plek waar je nog geen woorden voor hebt.

Wanneer het niet meer gaat over trauma, narcisme of over iemand anders.

Maar over iets wat vanbinnen geraakt wordt.

Je eigen binnenwereld.

Dat voelt voor veel mensen ongemakkelijk.

Soms verwarrend. Soms zelfs een beetje angstig.

En dat is niet vreemd.

Voor veel mensen was het ooit noodzakelijk om vooral naar buiten te kijken.

Naar wat er gebeurde.

Naar hoe iemand reageerde.

Naar wat veilig was en wat niet.

Dat verdwijnt niet zomaar.

Het groeit vaak mee.

Tot het zo normaal is geworden dat je het nauwelijks nog ziet.

Mensen raken gehecht aan de eerste verklaring die ze tegenkomen.

De ex.

Het trauma.

De narcist.

De angst.

De trigger.

De boosheid.

En vervolgens gaat alle aandacht daar naartoe.

Wat zichtbaar wordt is niet verkeerd.

Maar het is vaak niet het hele verhaal.

Als een cliënt bijvoorbeeld zegt:

“Ik mis mijn ex.

Ik denk steeds maar aan mijn ex.”

Dan gaat bij veel mensen het gesprek daarover.

Terwijl het daar zelden stopt.

Het gevoel is echt.

Maar die ex is vaak alleen de plek waar iets zichtbaar wordt.

Hetzelfde gebeurt met angst, leegte, afwijzing, verdriet of boosheid.

De aandacht gaat vanzelf naar wat het hardst roept.

Ik graaf nooit in het verleden.

Het heden vertelt vaak al genoeg om het verleden langzaam te ontmoeten.

Een cliënt hoeft niet terug naar zijn zesde levensjaar.

Je hoort het vaak al in hoe iemand praat.

Waar iemand steeds op terugkomt.

Waar de aandacht naartoe schiet zodra iets spannend wordt.

In wat iemand ontwijkt, waar iemand versnelt of juist stilvalt.

Ik hoef niet te weten wat er twintig jaar geleden gebeurd is.

Ik luister naar wat er nu gebeurt.

Je hoort het in wat iemand blijft herhalen.

Het belangrijkste voor iemand die leeft vanuit overleving is vaak niet trauma, de ex of wat er twintig jaar geleden gebeurd is.

Maar eerst veiligheid.

Zonder veiligheid blijft aandacht naar buiten bewegen.

Blijft een lichaam zoeken.

Blijft het bezig met wat er buiten zichzelf gebeurt.

Veiligheid is vaak de eerste beweging.

Pas wanneer iemand zich veilig genoeg voelt ontstaat er ruimte om te blijven.

Om aanwezig te zijn.

Om te zien wat er gebeurt zodra iets spannend wordt.

In plaats van er automatisch van weg te bewegen.

De rest volgt meestal veel minder ingewikkeld dan mensen denken.

De weg terug naar jezelf is niet ingewikkeld.

Maar ze vraagt wel iets wat zeldzaam geworden is.

Tijd.

Geduld.

En herhaling.