Gekwetst

 Gekwetst

Niets doet meer pijn dan de onverschilligheid van iemand die zo veel voor je betekent. Het is niet altijd een plotselinge breuk, maar vaak een stilte, een afstand, een langzaam groeiend gebrek aan aandacht. En juist dat gemis doet het meeste pijn.

Je betrapt jezelf erop dat je naar tekenen zoekt, hoopt op een gebaar, een bericht, een bewijs dat je nog steeds belangrijk bent. Maar wanneer er niets komt, ontstaat er twijfel, en daarmee een pijn die moeilijk uit te leggen is. Dit soort pijn raakt aan onze behoefte om gezien, erkend en geliefd te worden. En wanneer die behoefte niet meer wordt gevoed, laat dat een leegte achter. Toch is het belangrijk te herinneren dat je eigen waarde niet afhangt van de aandacht van iemand anders.

Soms betekent het accepteren van de onverschilligheid van de ander ook jezelf kiezen. Ook al doet het pijn, het is een stap richting meer zelfrespect en innerlijke rust.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster