Op een gegeven moment moet je stoppen met jezelf wegcijferen

 Op een gegeven moment moet je stoppen met jezelf wegcijferen voor mensen die jou alleen nodig lijken te hebben wanneer het hún uitkomt.

Een verhaal verdraaien zodat jij alle druk draagt. Aan alle touwtjes trekken, zodat jij maar blijft reageren. Jou laten zitten met de gevolgen, terwijl er ondertussen van je verwacht wordt dat je rekening blijft houden met iedereen behalve jezelf.

Dat is geen liefde. Dat is geen zorg. En dat is al helemaal geen gezonde betrokkenheid.

Als mensen écht om je geven, willen ze niet dat jij jezelf verliest om hen overeind te houden. Dan gunnen ze je juist de ruimte om aan jezelf te werken. Om te herstellen. Om diploma’s te halen. Om plannen te maken. Om je eigen leven op te bouwen. Om keuzes te maken die goed zijn voor jóu.

Je hoort jezelf niet constant aan de kant te schuiven omdat anderen hun problemen, verwachtingen of drama belangrijker maken dan jouw toekomst.

Je bent niet geboren om alleen maar beschikbaar te zijn voor anderen.

Je mag kiezen voor wat jij nodig hebt.

Je mag groeien.

Je mag afstand nemen van wat je leegzuigt.

Je mag voor jezelf gaan.

Je mag eindelijk jouw eigen leven leiden.

Want als iemand alleen maar aan je trekt, maar je nooit vooruit helpt, is het misschien tijd om jezelf af te vragen:

Wie bouwt er eigenlijk aan mijn leven als ik mezelf steeds moet opofferen voor dat van een ander?

Vanaf een bepaald moment is voor jezelf kiezen geen egoïsme meer.

Het is zelfbehoud.